Gisteren, zondag 19 september, heb ik mijn eerste huiskamerconcert (hkc) op locatie gegeven. In Ter Apel! Met een beetje fantasie kun je Groningen Stad bijna aanraken. 520 Kilometer gereden om op te treden voor 20 mensen. Ben in mei met hkc's begonnen, ' at home ' en ' on the road ', bij mij thuis of bij jou thuis! Vind het een feest om te doen, zo direct en intens als deze optredens zijn! Ik luisterde in de auto naar Radio 1 en het was VPRO dag, tenminste in de uren (6) dat ik aan het stuur zat. De VPRO blijft de VPRO, net zo anders als altijd en vroeg me vaak af ' wie luistert hier naar? ' . Ik dus, zij het noodgedwongen. Er was veel tijd om te denken en na te denken. Over wat was en wat komen gaat.
Ik probeerde vooral het gevoel van vorige zondag 12 september 23.30 terug te halen. Toen reed ik van La Mancha naar mijn onderaardse appartement bij Piet (Barbiertje) en Mieneke, mijn Zeeuwse vrienden voor het leven. Ik ben daar thuis, zoals thuis zijn moet voelen.
Dat ritje, 10 minuten, verdorie, hoe krijg ik dat gevoel nou terug….Ik weet dat ik heel langzaam reed, de motor nauwelijks geluid maakte - uit respect voor dit verstilde moment leek het - en dat ik eigenlijk nergens heen wilde. Ik voelde me ongekend goed, als in een droomtoestand zonder beelden, als in een vrije val in het luchtledige. Wilde vertellen wat er met me gebeurd was in La Mancha, wilde iemand vasthouden, dicht tegen me aandrukken, zoals ik die avond al zo vaak en vol overtuiging gedaan had. Maar ik vond geen woorden, geen mensen, alleen de alles overheersende stilte. Heb me in volle overtuiging nog nooit zo gevoeld en dat stelt me gerust. Er is altijd meer te voelen dan je voor mogelijk houdt en dat gevoel blijkt onbeschrijfelijk.
Natuurlijk was ik in 10 minuten thuis, ben naar bed gegaan, tv aan, sigaretje erbij en slapen. De volgende dag gewoon terug naar mijn eigen ' safest place I know ', terug in de routine van werken en zoeken naar werk.
Op 6 februari ' wees ' Trudy (van de Wegwijzer) mij aan als Sancho Panza en potverdorie Trudy, je had gelijk, ik ben het. Sancho in hart en nieren. Mijn zoon Jaap was bij de laatste voorstelling van De Man van La Mancha en hij heeft me als zodanig herkend. ' Pa, jij bent die man gewoon, zo ken ik je al heel mijn leven '.
De afgelopen week heb ik vaak teruggedacht aan momenten van tijdens de repetities en de uitvoeringen van De Man van La Mancha. Hoe was het mogelijk dat iedereen: spelers, zangers, koor, ballet, orkest, dirigente, arrangeur, technici, lichtmannen, bouwers, brekers, schenkers, kokers, bakkers, opscheppers, andere vrijwilligers en de organisatie al die tijd zo gedreven konden blijven? Daar kun je een boom over op zetten, maar dat ga ik niet doen. Iedereen wilde gewoon koste wat kost - voor zichzelf of voor anderen - dat ' het ' zou lukken. En het is gelukt. Natuurlijk zijn er in de aanloop wel eens wat aanvaringen, teleurstellingen en verdrietige momenten geweest - dat hoort bij waar veel mensen samenkomen- maar iedereen heeft op zijn of haar manier deze ' Onmoog'lijke Droom ' waargemaakt.
Hulde, mijn respect, kus en/of knuffel, wat je maar wilt.
Ik heb zo veel nieuwe mensen leren kennen, leuke en lieve mensen en dat doet me goed. We hebben elkaar voldoende gekust, geknuffeld, gecomplimenteerd op de slotdag (en terecht), de een wat meer dan de ander :-)
Wat vocaal nog steeds voorbij komt, ' Gouden Helm van Oud Mambrino ', Hoor Mij Aan… ', Ik Mag Hem ' en ga zo maar door.
Beelden van Sophie en mij op de kist, voor de Missieve en ' waarom blijf je bij hem '. Sophie, wat was het een feest met jou, prachtvrouw, actrice, zangeres. Wens jou alles toe tot wat je leven goed, mooi en succesvol kan maken.
Peter, we hebben gerollebold over het podium, mijn zoon vond dat vet! We hebben gespeeld zoals we dat als kind deden, we hebben gestraald zoals volwassenen die het leven kennen. Je hebt me kippenvel bezorgd met je intense monologen. Man toch!
Ik wil iedereen wel noemen, want er was altijd wel iets te vieren voor me, dat ik terugzag in een van jullie allemaal. Ik voel de tranen van Claude na de laatste voorstelling, omdat het voorbij was. Voel Koen, vaak rechts van mij, man van weinig worden maar alleszeggend. Ron, Padre, heb van u genoten en ga vooral door met zingen in de trant van Elk Mens Zijn Dulcinea, je raakte daar iedereen die gevoel in zijn lijf heeft. Jora, ik genoot zo van je spel tijdens tijdens ' Graaf van de Grote Droefenis ' dat je me bijna onthoofd hebt '. Piet, je was een mooie Barbier, in het Nederlands en het Zeeuws. Neem me niet kwalijk dat ik niet alle namen noem, je hebt me vast wel gehoord in een van de ' wandelgangen ' tijdens de repetities en uitvoeringen, omdat ik van je genoot.
Onda, Pontifex, pure klasse wat jullie hebben neergezet, er straalde liefde voor instrument, stem, deelnemers en de voorstelling. Cora, je moet het hier doen met de regelmatige knuffels die we deelden.
Ik ben echt geen danser, vroeger soms, als ik ergens tegen sluitingstijd nog een meisje wilde versieren, dan rolde er nog wel eens moeiteloos een schuifelaar voorbij, al dan niet met goede afloop.
Ik kan (soms) wel genieten van dans en dat heb ik gedaan van het ballet van Studio Free/Stichting Dansz. Dans moet voor mij meer zijn dan bewegen alleen en dat was het op het podium van La Mancha, ingetogen, explosief en vooral expressief in beweging en gelaatsuitdrukking. Lia, mijn complimenten voor de choreografie. En alle vrouwen en meiden dank voor het zeer aangename contact.
Ik wil me graag richten tot Rieks Veenker, de arrangeur. Rieks en ik zijn beide notenbijters. Rieks is van de exacte benadering, ik van de gevoelsmatige. We hebben daar wel eens discussie over gehad, maar hebben elkaar altijd gevonden in de goede afloop. Rieks was de laatste repetitieperiode altijd aanwezig om - samen met Cora - extra te repeteren met de zingende spelers. Ik zou het woord engelengeduld kunnen gebruiken, maar ik hou het op gedrevenheid en passie. Rieks, dank daarvoor, dank voor je arrangementen, je vakwerk, je bent een mooi mens en graag tot ziens op het podium of ernaast achter een kop koffie.
Tot slot, dank aan Trudy en Arnout, sowieso dat ik er bij mocht zijn. Het is voor jullie een intense klus geweest, zo groot ook, dat treden in details geen zin heeft. Te veel om op te noemen. Jullie zijn ondanks de hectiek staande gebleven en mogen meer dan trots zijn op het prachtige resultaat. Natuurlijk hebben jullie veel steun en hulp gehad. Maar dat is ook jullie kracht, hulp vinden en krijgen. Mensen gaan voor jullie door het vuur en dat is een rijkdom die niet in geld of materie is uit te drukken.
' Tot slotter '! Ik heb genoten van het werken aan en in De Man van La Mancha. Zingen vind ik altijd fijn, zeker ook met dit andere repertoire, maar het spelen is me ook zo goed bevallen. Ik zou vaker willen spelen en ga me daar rustig in verdiepen. Misschien kom ik er wel achter gauw achter dat ik moet berusten in de rol van Sancho Panza. Daar teken ik dan voor, het is vast goed oud worden met hem.
Sancho Panza 20 september 2010.
p/a: www.ruudhermans.nl
22 september 2010
13 september 2010
Morgen beter?
De orde van de dag begint om 6.45 uur met een wekker die zich niets aantrekt van m’n gemoedstoestand. Het is in alle opzichten ‘’the day after’’. Ik voel dat m’n lichaam nog bezig is de laatste resten van de avond ervoor te verwerken. Tegelijkertijd maakt een soort griep misbruik van mijn gastvrijheid. Conclusie is dat ik er wel eens beter voorgestaan heb deze maandagmorgen.
Terwijl de hartslag van La Mancha mij kloppende slapen bezorgt, maak ik me op voor de dag waarvan ik nu al weet dat-ie niet wordt bijgeschreven in mijn top 10. Op het werk wacht me een intensieve, urenlange vergadering. Niet over de organisatie zoals-ie is, maar zoals-ie kan zijn. En ik weet inmiddels dat zoiets niet eenvoudig ligt. Wél populair. Hele theaters lopen vol voor deze thematiek.
Het wordt een dag van botsende hersenhelften (La Mancha tegen werk; werk tegen La Mancha) en pas in de loop van de middag, na het ‘’storten’’ van enige medicatie tegen algehele malaise, begint er weer iets te dagen en durf ik een kijk te nemen in de figuurlijke rugzak waarin ik alle herinneringen bewaar. Ik surf nog even naar www.demanvanlamancha.nl en constateer tot mijn vreugde dat vele honderden mensen de maandag nodig hebben als afkickdag.
De avond ervoor zei ‘’Onda’’ Cora nog tegen me: ,,Wat jammer dat het voorbij is’’. En ik nog stoer antwoorden: ,,Jammer ja, maar dat zou het over een maand ook geweest zijn. Misschien nog wel erger. Daarom is het goed dat het nu voorbij is’’. Mijn hart laat als proteststem iets heel anders weten. Het voelt alsof ik op m’n knieën nog even terugwil naar onze plek waar het leven was zoals het zou kunnen zijn.
Morgen beter?
Terwijl de hartslag van La Mancha mij kloppende slapen bezorgt, maak ik me op voor de dag waarvan ik nu al weet dat-ie niet wordt bijgeschreven in mijn top 10. Op het werk wacht me een intensieve, urenlange vergadering. Niet over de organisatie zoals-ie is, maar zoals-ie kan zijn. En ik weet inmiddels dat zoiets niet eenvoudig ligt. Wél populair. Hele theaters lopen vol voor deze thematiek.
Het wordt een dag van botsende hersenhelften (La Mancha tegen werk; werk tegen La Mancha) en pas in de loop van de middag, na het ‘’storten’’ van enige medicatie tegen algehele malaise, begint er weer iets te dagen en durf ik een kijk te nemen in de figuurlijke rugzak waarin ik alle herinneringen bewaar. Ik surf nog even naar www.demanvanlamancha.nl en constateer tot mijn vreugde dat vele honderden mensen de maandag nodig hebben als afkickdag.
De avond ervoor zei ‘’Onda’’ Cora nog tegen me: ,,Wat jammer dat het voorbij is’’. En ik nog stoer antwoorden: ,,Jammer ja, maar dat zou het over een maand ook geweest zijn. Misschien nog wel erger. Daarom is het goed dat het nu voorbij is’’. Mijn hart laat als proteststem iets heel anders weten. Het voelt alsof ik op m’n knieën nog even terugwil naar onze plek waar het leven was zoals het zou kunnen zijn.
Morgen beter?
Loslaten
loslaten
losgaan, lossen vrijgeven, afstaan, losmaken, vrijlaten, vrijmaken '
Gevonden op http://www.woorden-boek.nl/woord/loslate
losgaan, lossen vrijgeven, afstaan, losmaken, vrijlaten, vrijmaken '
Gevonden op http://www.woorden-boek.nl/woord/loslate
12 september 2010
Abonneren op:
Posts (Atom)