De Man van La Mancha

‘’Hoi ik ben Cora’’
‘’Hoi ik ben Koen’’
‘’Dag Koen’’

Theater de Wegwijzer. Een dag in juni. Hier sta ik dan met mijn theaterpraatjes. Maar wel voor het eerst in De Wegwijzer. Ben ik eigenlijk wel zo’n theaterman? Als ik nog nooit een voorstelling in De Wegwijzer bezocht heb? Of gewoon te veel bezig met eigen dingen en te weinig oog voor anderen? Trudy en Arnout wekken geen moment de indruk dat ze het me kwalijk nemen. Ik schud de handen van een aantal bekenden en ik maak kennis met ‘’nieuwe mensen’’. Een nieuw avontuur is begonnen.

Wat zoek je eigenlijk in zo’n productie? Het is natuurlijk prettig als je gebeld wordt (,,of ik me opgegeven heb? Nee, ik ben gevraagd!’’). Dat ‘’gebeld worden’’ streelt de ijdelheid en daar ben ik -net als tal van andere theatermensen – gevoelig voor. Maar daarnaast zoek ik naar de ultieme symbiose. Een utopie haast, want productie, spelers, muziek et etc..het komt zelden samen op een allesomvattende manier. Er is altijd wel wát aan te merken.

Tóch voelt deze zaterdag al heel goed. We zijn met een stel bijzondere mensen bij elkaar. Trudy en Arnout doet hun best en ik merk dat er ‘’drive’’ zit achter ‘’de man van La Mancha’’. In mijn ooghoek zie ik Yolanda en Willem Alewijnse. Nooit ‘’echt’’ in beeld maar wel voortdurend aanwezig. En ik weet: dat zijn de goede mensen. Dat is eigenlijk wat ik zoek in deze productie: de liefde om er vol voor te gaan. Ik hoor dat er elders in Nieuwland al volop gerepeteerd is door ONDA, dat er dansers zijn en dat het koor ook al aan het bouwen is.

Rieks is de man van de arrangementen. Hij is er. En Cora is er ook. Ze is van ONDA en al een heel eind onderweg met de man van La Mancha. Ik zucht even en realiseer me dat ik op achterstand sta. De productie is al een eind op weg en ik haak nu aan. Script twee keer gelezen en dat is het. De rest ligt mijlenver voor. Oh ja, ik maak kennis met Peter Faber, de man van La Mancha zelf. Man van vlees en bloed, één en al energie. Dan weet ik het – ondanks de twijfel - tóch: ik heb de goede keuze gemaakt. Ik ben thuis en ik zal hard moeten werken om aan te haken. Maar er komt nog meer, al weet ik dat dan nog niet.

Vrijdagavond 2 juli. Ik kom totaal uitgewoond op de repetitie na een meer dan volle werkweek. Als er al iets komt vanavond, moet het uit m’n tenen komen. Buiten klinkt onweer en regent het subtropisch. In sporthal De Kruitmolen oefent La Mancha. Sophie is aangehaakt. Onder leiding van Peter doen we een warming up. Het zweet gutst als een bergbeekje door de bilnaad.

Zaterdag 3 juli begint als een dag vol dikke stroop. Wakker worden lukt niet, opstaan is een crime. Er hangt een klamvochtige deken over deze dag. Fijn: we mogen de sporthal in van tien uur ’s ochtends tot tien uur ’s avonds. Ik haat dit soort dagen met teveel van hetzelfde. Moeizaam trek ik me in gang. Peter doet een warming-up (,,jullie kunnen blijven zitten jongens’’) en binnen de kortste keren zitten we met z’n allen te bulderen van de lach. De kramp schiet in m’n kaken en gek genoeg voel ik de energie opborrelen.  

In kleedkamer 6 is rond lunchtijd alles weer toppie geregeld. ‘’Luxe broodjes’’, melk, karnemelk, cola, fruit. We worden verwend. Het geeft me een speciaal gevoel. In de wandelgangen van sporthal De Kruitmolen zie ik allerlei mensen naar binnen glippen. Koor en orkest haken aan. Of liever: wij acteurs haken bij hen aan.  La Mancha gaat los. De samensmeltende disciplines brengen me van mijn stuk. Tijdens de muziekstukken zit ik emoties weg te slikken en ik stel mezelf steeds weer de vraag hoe het komt dat ik me geen raad weet met de brok in m’n keel. Het antwoord komt amper twee dagen later, maar dat weet ik op dat moment nog niet (wordt vervolgd).

Koen (GOUVERNEUR) Mijnheer