De Laatste Rechte Lijn

De laatste rechte lijn. Daar zitten we in, zegt de regisseur.  Het is als een wielerkoers. Duwen en wringen totdat iedereen op zijn plek zit. Spanning en adrenaline stijgen. De tijd begint te dringen. Alle stukken van de puzzel móeten nu op de juiste plek vallen. Voor het eerst hijsen we ons in de kleding die voor ons bedacht is en opnieuw blijkt dat wij spelers slechts het topje van de ijsberg zijn.

’s Nachts droom ik van La Mancha, leeg, een van godvergeten plaats, oneindig wijde vlakten, een dorre woestijn, verschroeide aarde en in de schemerduistere verte één, ja slechts één fl akkerend neonlicht van ‘’Naaiatelier La Mancha’’. Ik zie Don Quixote zich net in zijn pak hijsen en Sancho zet luid lachend zijn verenhoed op. Voor de poort staan tientallen orkestleden, dansers en spelers in de rij, wachtend op hun beurt om te passen. Er wordt gezongen, gelachen en geroepen.

Achter de deur zit Aldonza stemoefeningen te doen. Haar stembanden protesteren en zij protesteert terug. Ze zingt goddelijk en jongleert met octaven om haar stem in het gareel te houden. ,,Dus vlieg op met die praatjes van jouw Dulcinea, bonjour! Ik ben niks, ik ben niemand, gewoon maar Aldonza de hoer!’’.

De laatste rechte lijn. Die is niet zo gemakkelijk als het klinkt. De hele kudde is gejaagd, omdat het einddoel in zicht is. Geen tijd om links of rechts te kijken. We moeten voort. Allemaal individuen en tot elkaar veroordeeld. We zijn allemaal passanten in La Mancha. Sommigen van ons zijn tot het uiterste gegaan om erbij te zijn. Ik hoor het verhaal van één van de spelers die zijn baan opzegde, omdat zijn baas hem niet de gelegenheid bood om te komen repeteren. ,,Niemand gaat me dit afnemen’’, klinkt het, ,,en als dit erop zit, heb ik het toch maar mooi meegemaakt’’.

Het lijkt op de queeste van Don Quixote zelf. Terwijl de wereld om je heen doordraait, toch je eigen koers varen en doen wat je vindt dat je moet doen. Wij hebben de luxe om even uit de tredmolen van het dagelijks leven te stappen en in La Mancha een veilig haven te vinden. Bevoorrecht, dat zijn we. ,,Toen ik thuiskwam wachtte zij daar met de deegrol maar de klappen vielen zachtjes op mijn rug. Zij maar huilen en maar zeggen dat sinds ik was weggegaan dat ze niet meer wou! Nou ja, dat lijkt me stug’’.

De laatste rechte lijn. ,,Een beetje kletsen..wat beuzelpraat, een beetje lariekoek..dat kan geen kwaad’’. La Mancha, voor even de mooiste plek op aarde.

Koen (‘’ze noemen mij de gouverneur’’)