Heb je da echt gedaan?!

Ik was al langer van plan om mijn ervaringen rond m'n deelname aan De Man van La Mancha op papier te zetten, maar 't kwam er maar niet van.
De achterstand is aardig opgelopen, want ik werd al in februari aangesproken over de rol van Sancho Panza. Nu ik Sancho ken en zo langzamerhand aan het worden ben, begrijp ik waarom Trudi van De Wegwijzer mij heeft uitgekozen. De rol van de eenvoudige, nuchtere, relativerende en bourgondische knecht van dolende ridder Don Quixote, is me op het lijf geschreven, maar begrijp inmiddels ook dat het lijf zelf ook een rol speelt.
6 Februari jl. was ik in de Wegwijzer voor een concert van Ad Vanderveen. Genoten en ook na afloop van een concert is het daar altijd heel aangenaam. Trudi vroeg me die avond om volgend seizoen seizoen weer eens te komen spelen in hun theater. Graag!, en ga ik ook doen samen met Jacqueline van der Griend op zaterdag 14 mei 2011.
Vijf minuten later zei ze ineens ' nou zie ik 't, jij bent Sancho Panza! ' Ik was blij, ook al wist ik nog niet helemaal waarom. Trudi heeft me die avond geronseld op basis van mijn postuur - niet te groot met buikje - en wat ze inhoudelijk van me kent. Vooral mijn onderdanigheid als het gaat om hogere machten moet de doorslag gegeven hebben.
Ineens zat ik in een grote productie en gaandeweg de besprekingen en repetities kan ik zeggen dat ie inderdaad groot is, groter dan ik die avond in februari kon vermoeden. Spelers, orkest, koor, dansers, vrijwilligers, meer dan 100 mensen met 100% inzet van iedereen. Het is genieten voor me, ik mag zingen, gitaar spelen en moet toneel spelen. Nu is een beetje toneel spelen niemand vreemd, maar dit is toch echt andere koek. En dan speel ik natuurlijk langszij een van de grootse acteurs van Nederland, Peter Faber. De man mee te maken tijdens de repetities en daar buiten is een bruisend feest voor me, zijn spel is adembenemend.
We hebben een mooie ploeg van spelers, leuke mensen, lieve mensen, met ervaring, zonder ervaring. Stimulerend naar elkaar toe waar het moet, kan en vooral mag. Over een maand zitten we midden in de voorstellingen, maar weet nu al dat het een feest wordt.
Van 3 t/m 5 augustus hebben we intensief gerepeteerd, langdurig ook, maar dan weet je waarom je moe bent tegen sluitingstijd.
Op donderdag 5 augustus stond een fotosessie gepland voor Peter, Sophie en mij voor de poster van de voorstelling. Het werd meteen het hoogtepunt van de repetitiedagen, hoogtepunt als in hoog in de lucht - 35 meter - door ons drietjes gecorrigeerd tot 40 meter, omdat fantasie een grote rol speelt in De Man van La Mancha.
De foto's werden gemaakt op het terrein van hoogwerkers bedrijf Melis in Middelburg. Wij in het ene bakje, de fotografe in het andere bakje, de lucht in en foto's schieten, in de hoop dat er een paar goeie bijzitten. We hadden een mooi uitzicht over Middelburg en omgeving en verder, de wind was aangenaam en de stemming verheven.
Nu heb ik een verleden van vrezen. Fobietjes, werd er jarenlang door geteisterd. Zij die het kennen weten hoe het voelt, zij die het niet kennen halen vaak de schouders op. Enfin, daar heb ik dus mijn portie van gehad in het verleden, maar ben inmiddels al lang vrees-vrij dankzij de resultaten van wetenschappelijk onderzoek.
Het was een toffe morgen in de lucht en de foto's zijn prachtig geworden.
Natuurlijk heb ik vol trots aan iedereen verteld wat we gedaan hebben, hoe hoog we zaten - 40 meter - en verteld hoe 't voelde: adembenemend op een gezonde manier.
Heb het ook aan mijn dochter in Spanje verteld en haar eerste reactie was: ' heb je dat gedaan???????! ' Tuurlijk, zo gaaf, wel hoog, 40 meter………..maar aan de hand van mijn meester, dolende ridder Don Quixote van La Mancha, sta je waar je ook bent uiteindelijk met beide benen op de grond '.

Sanco Panza (ruudhermans.nl)