Maandag 30 augustus
Het zijn deze dagen die het moeilijk maken. Ik hou van mijn werk, maar ik heb er nu even geen tijd voor. Ik wil theater ademen, slenteren over vloer, de ijle echo van een viool opvangen, het ballet zien dansen, een meerstemmig fragmentje van het koor horen. Het komt binnen door al mijn poriën. Dan is het wrang als ’s ochtends vroeg de wekker gaat en de plicht van het werk roept. Het gros van ons doet theater ‘’erbij’’ en liefst zouden we net nu – in De Laatste Rechte Lijn – naar La Mancha gaan en daar blijven tot het klaar is.
De eerste vergadering deze maandag op het werk gaat me nog goed af. Even later word ik gebeld door een voorlichter. ,,Dichter, toneelspeler, voorlichter?’’. Zie je wel, ik kom er niet los van. Ik merk dat ik teveel een man van La Mancha geworden ben. Iemand vraagt bij de koffie-automaat of er nog kaarten zijn. www.theaterverkoopzeeland.nl Ik schud het zo uit mijn mouw.
Deze opborrelende spanning is het mooist. Op een onbewaakt ogenblik zit ik te rekenen met hoeveel mensen we daar eigenlijk op de vloer staan in De Mythe. Ik raak de tel kwijt. Zijn het er tachtig of negentig? Is dit niet de essentie van waarom we hier zijn? Ieder met zijn eigen verhaal en afkomst, en gek genoeg toch samen..samen voor La Mancha.
Ssst, niet verder vertellen, maar ik lees net op zijn website, dat Peter F. bijna 67 is. Oef, vindt-ie vast niet leuk dat ik dat opschrijf, wil-ie vast niet horen..en het doet er ook eigenlijk niet toe, maar ik zou er voor tekenen om (als ik dan toch moet stoppen met werken..) nog met die energie de vloer op te gaan. Het lijkt een ‘’onbereikbare droom’’.
Om half zeven ‘’vlieg’’ ik naar de Mythe. We zijn met een klein ploegje en werken intensief aan wat een kleine scene lijkt. Even doorpakken. ‘’Quality-time’’. Ik maak wat filmpjes voor de site en vul af en toe wat tekst in, maar de rest doet het eigenlijke werk. Goede sessie. Het ploegje groeit naar elkaar toe. Weer een stap dichter bij ’t eind.
Koen
0 reacties:
Een reactie posten