Gouden Momentjes

Maanden terug, bijna een jaar geleden, bereikte ons via Trudi de eerste berichten dat er een productie op locatie aan zat te komen. Het was toen denk ik oktober 2009. Willem en ik komen al sinds de opening van De Wegwijzer zeer  regelmatig naar voorstellingen en verichtten hier en daar hand en span diensten zoals de programmaboekjes verzendklaar maken, vriendenpasjes verlengen, helpen koken bij de afsluiting van het seizoen voor zo’n 100 man enz. Ik had al een paar maal aangegeven dat ik graag iets meer vrijwilligerswerk voor Trudi wou doen. 

In oktober werd ons voor het eerst gevraagd of we het leuk zouden vinden om met Trudi, Arnout, Piet en Klaas het productieteam te vormen voor de voorstelling die volgende week gaat plaats vinden ” De man van la Mancha ‘. We moesten er maar eens rustig over nadenken en beseffen dat het veel werk was en dat we niet voor 15 september op vakantie zouden kunnen. Ik heb gezegd (geleerd in de loop der jaren) dat ik er een week over na wou denken maar binnen in mij was er al een groot feest aan de gang. Wij die zo van muziek, van het theater, van straatfestivals enz. houden kregen nu een kans om eens achter de schermen mee te kijken. De bedoeling was dat we vanaf januari aan de slag konden maar uiteindelijk werd het eerste productie overleg gepland op 20 april. En nadat we maanden lang hadden gevraagd: ”kunnen we nu al wat doen?” konden we vanaf april echt aan de slag. Piet was voor het financiële plaatje, Arnout de decors, Trudi de kostuums en ons werd het werven, indelen en coördineren van de vrijwilligers toebedeeld.  Prima!  We gingen ervoor. 

Vanaf die tijd zijn er zoveel gouden momentjes geweest. We hebben er van genoten toen de spelers voor de eerste keer in De Wegwijzer kwamen oefenen. We hebben veel kippenvelmomenten gehad tijdens de oefeningen van het koor en van Onda.  Och en toen zij voor het eerst samen kwamen………. Geweldig. Langzaam aan werd de groep te groot om in De Wegwijzer te oefenen en gingen we naar De Kruitmolen. Daar kwam voor het eerst de dans er bij en rolden de tranen over mijn wangen,  het was af, het was compleet. Ik heb genoten van de kleine gouden momentjes aan de keukentafel in De Wegwijzer, Ruud met zijn liedje over de vlieg, de kus van Peter Faber voor mijn inzet, de kleine gesprekjes met wie het zo uitkwam, Sophie halen van de trein, een massage van Hella. Ik heb bewondering voor de inzet van iedereen, die zich rot hebben gerend tussen werk/school en repetities. Bakje eten mee voor onderweg of nog even snel wat kopen bij de winkel om de hoek. Ik heb bewondering voor al die mensen die er van alles voor wilden verzetten, maar zeker ook voor hun achterban die het mogelijk maken en het hen gunnen om mee te doen.   Ik ben trots op alle vrijwilligers die na uren  heen en weer mailen, zich allemaal hebben ingezet of zich nog in gaan zetten met de bouw of tijdens de voorstellingsdagen. Ik hoop op mooi weer, op prachtige voorstellingen, met een bbq als geweldige afsluiting.

Maar als het hier nu zou stoppen……als……..   dan heeft het mij ook al zoveel gebracht.

Het is een prachtige taart geworden maar we gaan nu toch nog  voor het toefje slagroom erbovenop.

Yolanda 

(ze noemen mij ook wel de koffiejuffrouw, de ringen in de riem/blouses/schoenen  slaan juffrouw (500 stuks!) , de vrijwilligerswerfster,  boodschappenmevrouw, taxichauffeuse, afwashulp, sanitairverzorgser, tulband versierster, barmedewerkster, fotografe, notuliste, aanlever juf voor requisite, souffleur, ow ja en bbq opgave punt.)