''Het'' is er ineens

Theater maken is iets onwaarschijnlijks, onwerkelijk ook. Theater maken is hoe het leven kan zijn en zelden is. Met tussenpozen is de Man van La Mancha de afgelopen maanden ‘’gebouwd’’. Woensdagavond was ‘’de chemie’’ plotseling daar. In plaats van het gebruikelijke handjevol mensen, kwamen er 300 belangstellenden af op de try-out. Genoeg om het adrenaline-peil op premiere-niveau te krijgen. De gestaag neervallende regen deed de rest.

Al was de hemel naar beneden gekomen; wij wilden ons verhaal vertellen en dat hebben we gedaan. Het in allerijl neergelegde tapijt op de speelvloer was binnen de kortste keren doorweekt, maar La Mancha ontrolde zich als een niet te stoppen wals.

Het kan nooit toeval geweest zijn dat tijdens de try-out het echte werk aan de tunnelingang gewoon doorging. Lassers en kraandrijvers werkten met man en macht aan het losmaken van de damwand. En zo werd het publiek getuige van hoe de echte opening naar de tunnel een feit werd. Het was een avond waarop alles samenviel en alle medewerkers ‘’in gevoel’’ kregen uitbetaald.

De ingang van de tunnel woensdagmiddag. 's Avonds veranderde het beeld

Het mooie van theater is, dat zoiets nauwelijks te ensceneren of regisseren is. ‘’Het’’ is er ineens en… het kan zomaar weg zijn. De komende dagen moeten we vol aan de bak. Vasthouden wat we hebben en niet meer loslaten. Dat is een wankel evenwicht, omdat je ook te veel kunt willen en net over de top glijdt. Balanceren is wat we doen, maar voorlopig staan we sterk. Als we elkaar overeind houden, blijft het zeker tot zondag.