Het moment van de waarheid

De beste vrienden heb je op premiere-avond. Iedereen heeft goede zin. Vrienden, kennissen, sponsoren hebben zich eigenlijk al aan je overgegeven. De hapjes zijn met extra aandacht gemaakt en de drank is gratis. De premiere-avond is een cadeautje dat wij in een paar uur tijd mogen uitpakken. Kan niet fout gaan eigenlijk.

Of toch wel? Stel: ik sta op de vloer en alles wordt zwart. Alle noten die ik op mijn zang heb, weigeren dienst. Ik blaas net te hard of te zacht op het verkeerde moment. En dat wat ik wil blijft aan mijn strijkstok hangen. Of ik dans de verkeerde kant op en gingen we nu ‘’rechts voor’’ of ‘’links voor’’? Of ik ben technicus (‘’laat mij maar schuiven’’) en de computer waarin alles opgeslagen zit, heeft er geen zin in? Of ik ben het wachtwoord kwijt.

Of ik sta daar om met veel energie te ‘’openen’’ en ergens in de spelonken van mijn geest is er kortsluiting en het enige wat ik te bieden heb is een mond vol tanden. Of ik zing solo en de melodie zit ‘’net naast’’ de muziek of ik zing net voor de fanfare uit? Raak ik in paniek? Val ik flauw?

Vlak voor opkomst vervloek ik de keuze die ik heb gemaakt. Theater is pas leuk als je loskomt, als je ‘’gaat’’ en voelt dat je op de goede golf surft, dat er controle is en dat je ermee speelt. Maar voor het zover is, is er twijfel, spanning, een soort misselijkheid. En dat is weer nodig om het allerbeste te kunnen geven. Maar het allerbeste geven op het moment van de waarheid is een kunst apart.

‘’t Was geweldig’’
‘’Wat een mooie voorstelling’’
‘’Dit had ik niet verwacht en dat slotlied…zóó mooi’’
‘’Ging het gisteren beter? Ah joh, dat weten wij toch niet’’
‘’Prachtig toch, wat wil je nog meer?’’

Nog meer? Een volgende voorstelling die beter is. De goede golf pakken en twee uur lang surfen alsof ik nooit anders gedaan heb.