Stekeligheden

Zaterdag 4 september

Het was een dag vol stekeligheden. Zo’n dag die je voor een deel liefst overslaat, maar waarvan je weet dat-ie ergens voorbij komt in het proces als het onze. Als de klok de dagen onverbiddelijk aaneenrijgt en het aftellen echt in de laatste fase zit, neemt de spanning toe. Te veel dingen in te weinig tijd en altijd is er in de immense groep wel iemand die ontbreekt. Altijd ook is er een onderdeel dat nóg eens gerepeteerd moet worden, waardoor we over onze grenzen gesleurd worden.

La Mancha zit in ons hart. We kunnen het niet meer loslaten. We kijken er naar uit en wie zien er tegen op. We verlangen ernaar en we deinzen er voor terug. Maar een weg terug is er niet meer. We zijn er met z’n allen tot veroordeeld en hoewel het geen straf is, voelt het soms zo. Er vloeiden hier en daar tranen vandaag en niet voor niets. Het allerbeste kun je nooit geven als je daarbij je uiterste grenzen niet leert kennen.

De doorloop in de avonduren was het beste wat we tot nu toe op de vloer brachten. We droegen de voorstelling in ons hart op deze bijzondere dag.

Het voelde goed om mee te deinen op de golven van de emotie die La Mancha losmaakt. We hebben de allerbeste ingrediënten in handen. Een prachtig orkest, een schitterend koor, superballet, heerlijke spelers en een fantastisch verhaal. Dat bij elkaar brengen is al een prestatie van formaat. We groeien met reuzenstappen naar elkaar toe. Donderdag zijn we ‘’onoverwinnelijk’’. Ik weet het zeker.

Koen