Te gaan waar geen mens durft te gaan

We hebben ons eigen kampement in La Mancha. Natuurlijk niet echt in La Mancha, dat is een van godvergeten plaats, oneindig wijde vlakten, een dorre woestijn, verschroeide aarde; nee, ons La Mancha bestaat uit generatoren, tenten, tribunes, verplaatsbare toiletgebouwen en portocabins als kleedkamer.

Het is onze plek de komende dagen en het voelt als thuiskomen op de plaats waar alles samenvalt. We horen onze stemmen, onze zang en muziek en onze dansers nemen bezit van de vloer. Dat is La Mancha, midden september, aan de voet van de tunnel onder het kanaal. Een paar keer per uur passeert er een trein en hoge kranen markeren de plek waar wij het leven spelen zoals het kan zijn.

’s Avonds doorbreken we de kilte met ons eigen verhaal. We laten ons meeslepen en nemen iedereen mee in ons kielzog. Het leven zoals het kan zijn is zo gek nog niet. Het is een avontuur waarin we ons met volle overgave storten. Onder aanvoering van de Man van La Mancha die ons leert dat de dagelijkse realiteit een schim is van het werkelijke bestaan. Te gaan waar geen mens durft te gaan.

Het verleggen van grenzen maakt sterk. De eenwording is zo goed als voltooid. We nemen een diepe teug van de Adem des Levens en bedenken hoe het geleefd moet worden!

,,Niets behoort U toe, behalve Uw Ziel
Hebt niet lief wie Ge zijt, slechts wat Ge moogt
Jaagt geen Lusten na, opdat zij U niet najagen
Kijk altijd vooruit, in het nest van het vorig seizoen bevinden zich dit jaar geen vogels’’

La Mancha…we zijn er bijna