Trudi

Ik sta met haar na afloop intens te praten over het stuk. Over de pracht van het verhaal. De inzet van de spelers. De onvermoede kwaliteiten van sommigen.

Over de barrières ook die je moet slechten om een productie als deze tot stand te brengen. Over de zorgen en de stress. En ze praat ook over zichzelf als ‘’moeilijke tante’’ die (te) direct reageert op mensen. Omdat ze hoge eisen aan zichzelf stelt en dus ook aan anderen.

Er zit een twinkeltje in haar ogen. Het verraadt de passie voor theater, het spel en de magie. De bevlogenheid die nodig is om een wereld te creëren zoals-ie kan zijn en geen genoegen te nemen met wat er is. De drijfveren die nodig zijn om alle bezwaren van tafel te vegen en iets te bouwen wat eigenlijk niet kan.

Ze praat over vreugde van mooie momenten en over teleurstellingen. Over een enkele relatie die ‘’ontploft’’ is omdat…ja, waarom eigenlijk? Ik herken veel in haar; ook de dingen die ik niet in me heb.

Direct na de premiere vroeg ik haar met een glimlach wat er allemaal niet klopte. Waarop ze me ernstig aankeek en me drie keer zoende. ,,Het was alles wat ik gehoopt had’’. Dat is Trudi.