Sterk spul dat Fishermans Friends

Een gevoelsmens? Ja, dat ben ik wel. Groot en nors ook, maar van binnen vechten de emoties om wie op de eerste rij mag zitten.
Ik kan ademloos kijken naar het meisje van percussie/slagwerk/ritmesectie. Zij is op haar beurt zó gefocust op dirigent Cora dat ze de wereld om zich heen vergeet. Dáár ga ik voor: mensen, groot en klein, die een doel hebben. Dingen die ze doen, zo goed mogelijk doen. De zaterdagmiddag is lang en soms onverbiddelijk saai door het lange wachten. Maar dit soort momenten maakt de repetitiedag van La Mancha voor mij tot een feest. Bravo meisje van de percussie!
Is ONDA een harmonie of een fanfare, vraag ik me af. Ik voel meer bij harmonie, omdat het als harmonie voelt. En als het geen harmonie is, dan zorgt Cora Dellebeke alleen al voor genoeg harmonie. Cora is van een zeldzaam ras. Het zijn de mensen die ik bewonder, omdat ze hun eigen kaders bepalen, hun eigen koers varen en zich alleen op het hoognodige laten sturen door anderen. Ze hebben net genoeg geduld om de lieve vrede te bewaren en te weinig om zich op andere gedachten te laten brengen. Mochten jullie het nog niet weten: ook Cora scoort hoog in mijn bewonderings top 10.
Dan zijn er ook de professionals. Die bestaan eigenlijk niet, maar omdat ze geld verdienen met wat voor ons een hobby is, noemen we ze de professionals. Gaat nergens over, want wat is de zin van het maken van onderscheid? Sophie van Hoytema hoeft maar een paar keer gas te geven en ik weet dat het goed zit. Peter Faber is voor mij haast een fenomeen. Stuitert over de vloer met genoeg energie om een hele sporthal op sleeptouw te nemen.
Ik praat met moeder en zoon die beiden in het keurkorps van Cora mogen optreden. Moeders vertelt trots over het gezin met vier kinders, die allemaal een instrument bespelen en dat ook in familieverband doen. Zoonlief ratelt enthousiast over schoolproducties en doet dat met zoveel liefde dat ik – gevoelsmens – even slik. Ben ik de enige? Of zie ik tijdens de repetitie in een ooghoek nóg zo’n logge lobbes even in gevecht met zijn emotie? Voor Arnout is er altijd wel een knopje, kabeltje, instellinkje waarmee hij zich kan bemoeien, maar ik verdenk hem ervan net zo te worstelen met zijn emotie als ik.
De vorige keer had ik al verteld over de vrijwilligers (ook hoog in de bewonderings top 10), daarom nu even over de acteurs. Ze zijn weer overal vandaan geraapt en de meesten ken ik wel uit ‘’het circuit’’. Sommigen vormen de spiegel van mijn eigen leven. Ze hebben de scherven van een verbroken relatie opgeraapt en er iets nieuws meegebouwd. Antonia en dr. Carrasco hebben om die reden al een streepje voor bij me. Ik ken ze, omdat ze daar zijn waar ik geweest ben.
Het koor is ook iets bijzonders. Samengeraapt om met een paar repetities de productie in te gaan. Maar inmiddels zijn ze meegezogen in de draaikolk die ‘’Man van La Mancha’’ heet. Ze lachen, zingen, kijken verbaasd naar de rare uitbundigheid van de acteurs en zitten vooral aandachtig te luisteren naar de aanwijzingen van Cora. De meerstemmigheid klinkt in mijn oren als een klok. Ik zie bekende gezichten en verbaas me erover dat het als een soort film aan me voorbijtrekt. Een film waarvan zóveel scenes me bekend voorkomen.
Sancho Pancho is een rare snuiter. Hulpje en trouwe vazal van Don Quixote. Ruud Hermans speelt hem en ook in hem herken ik veel van wat ik de afgelopen jaren aan den lijve ervaren heb. Ruud is van de radio. Presenteerde ooit bij de KRO het Theater van het Sentiment en is minstens zo eigenwijs als een hele bus vol van zijn vakbroeders. Radiomakers/programmamakers hebben de zeldzame eigenschap dat ze anarchistisch worden als ze even tegengesproken worden. Ik kan het weten want ik kom ook uit die beroepsgroep.
Ruud: ,,Die wals die moet eigenlijk ook als een wals klinken’’
Cora: ,,Het is geen wals Ruud’’
Ruud: ,,Ik wist dat je dat ging zeggen en toch moet het als een wals klinken’’
Ik vind het heerlijke conversaties. Ik geniet ervan. En dan de dansers nog. Die heb ik alleen nog maar in een filmpje gezien, omdat ik op zondag moest werken (lees: radio moest maken) en niet kon repeteren. Ik twijfel niet, want ze passen als een puzzelstukje in het grote geheel.
Vind je het gek dat ik dan tijdens zo’n lange repetitiedag slik, m’n neus ophaal en klaag over het feit dat die Fishermans Friends zo sterk zijn?
Koen (‘’ze noemen mij de gouverneur’’)