(rectificatie) PIET en LEEN hebben eindelijk hun jenevertje

Arnout legt uit

Voor alle duidelijkheid: iedereen die wil komen kijken zit droog op een overdekte tribune. Er is ongelooflijk veel parkeergelegenheid ('s avonds is er niemand op Arnestein). En onze vrienden en vriendinnetjes van het Zeeland Nazomerfestival kunnen alleen maar dromen van een locatie als de onze. Kijk verderop op deze site voor de routebeschrijving en bestel kaarten op www.theaterverkoopzeeland.nl.

Ondertussen bij de tunnel

Ik sta er. Daar waar het gaat gebeuren. Ik voel een kriebel ter hoogte van mijn six-pack en ik denk: dit is goed. Sterker nog: een biertender is ook ok!

Respect voor Bram

Bram Knuijt (tenorsax) is de nestor van De Man van La Mancha. Hij is 88 jaar jong, komt uit Nieuwland en speelt al zijn levenlang bij Onda. Bram is slechtziend en speelt daarom alles uit zijn hoofd. De Gouverneur (die niets uit zijn hoofd schijnt te kunnen) buigt zijn hoofd nederig en zegt: respect voor bram! 

Dulcinea, Dulcinea!!

De muilezeldrijvers bezingen vol overgave de schoonheid van Dulcinea

Moren! Die deugen niet...

Beer

Ik mag hem....

Deadline

Ik worstel. We zitten een week voor de premiere en ik worstel. Ik weet zeker dat het goed komt en toch ben ik er niet gerust op. Ik heb in het verleden rollen gespeeld met lappen tekst, die er als vanzelf uitrolden en waarmee ik goed uit de voeten kon. In La Mancha heet de Gouverneur een belangrijk personage te zijn, die onder de gevangenen veel te vertellen heeft, maar qua tekst komt dat niet tot uiting. Ik heb eigenlijk zelden zó weinig tekst gehad.

Misschien is juist dat wel de worsteling. De zoektocht naar houvast zónder tekst en de tweede zoektocht is die naar acceptatie. Accepteren dat je rol niet afhankelijk is van tekst. Je ‘’bent’’ je personage, maar hoe laat je dat zien, zonder ‘’te spelen’’, maar juist door ‘’te zijn’’? Een paar dagen geleden dacht ik dat ik de Gouverneur bij zijn lurven had en nu twijfel ik weer. En toch weet ik zeker dat het goed komt.

Ik ben een man van deadlines. Ik leef ermee en ik leef ertegen. Zonder deadline komt er niets uit mijn vingers en ik ben ook van het soort dat nieuwe deadlines stelt, zodra er één gehaald is. Mijn omgeving wordt er soms gek van. Om van mezelf maar te zwijgen. Ik móet in de huid kruipen van de Gouverneur. Het is mijn deadline.

Wat er moeilijk aan is? Een paar voorbeelden:

- speel een Gouverneur die geen gouverneur is, maar eigenlijk gevangene
- doe dat met weinig woorden
- La Mancha is een theaterstuk in een theaterstuk, wat doet dat met de Gouverneur?
- speel van ‘’hard’’ naar ‘’zacht’’, hoe ziet die ontwikkeling eruit?
- speel vooral fysiek zonder heel fysiek te zijn
- de visie van Willem tegenover de visie van Peter
- enz.

Ik vermaak me nog wel even :-)

’s Avonds rijd ik terug van De Mythe naar Middelburg. Bij Middelburg is een omleiding. Ik zit zwaar in gedachten en ik raak even de weg kwijt. Hier ook al? Ik word teruggestuurd, langs Nieuw- en St Joosland en als ik de afslag genomen heb, realiseer ik me dat ik vlak langs de plek rijd waar we straks optreden. Het is aardedonker en terwijl ik naar rechts kijk, blijven mijn koplampen recht vooruit wijzen. Hoe ziet het er daar uit? Is er sowieso al iets te zien? Iets van een van godvergeten plek? Oneindig wijde vlakte?

Ze noemen mij de Gouverneur. Nu nog laten zien waarom.

Koen

Cora Engelengeduld

Woensdag 1 september
Met koor, zonder koor, met orkest, zonder orkest, met vermoeide spelers, luidruchtige spelers, valszingende spelers..altijd op haar plek. Cora - achternaam Engelengeduld - bewaakt het ritme en de toon van de voorstelling. Gelukkig maar.
Mijn ritme zegt nu even zzzzzzzzz.........
Koen

onder zeil

Don Peter de la Mancha

Yo Padre!

Domine, Domine

Het Gevecht

de klok tikt door..

Met m’n tong op m’n schoenen rol ik rond half acht ’s avonds De Mythe in. Bij binnenkomst zie ik met een schuin oog hoe Don Quixote een paar muilezeldrijvers staat af te rossen. Maandagavond hebben we perfect gerepeteerd, maar deze keer is ‘’de Don’’ zelf weer aanwezig en daardoor zindert het gelijk op de vloer. Hij is van het type dat nooit verzaakt. De vloer is zijn boksring en daar geef je je nooit gewonnen.

Voor ons allemaal geldt: doe het met heel je hart. Je kunt niet de beste van de hele ploeg zijn, maar wel altijd altijd de beste van jezelf. Dus het allerbeste geven van wat je in huis hebt. Dat krijgt je niet cadeau. Daarvoor moet je heel je hebben en houden in de strijd gooien. De beste voorstelling is de voorstelling waarin het grootste aantal dansers, zangers, muzikanten en spelers het beste van zichzelf gegeven hebben. Als je verzaakt, verzaak je ook voor een ander.

We repeteren scherp en goed. Opperbaas Willem is tevreden met de progressie. De klokt tikt door, dus is het groeiende niveau meegenomen. Aan het eind van de avond straalt de vermoeidheid van de spelers af, maar er is nog tijd voor een dik half uur zangles. Tekstbegrip, articulatie, timing… alles moet kloppen. Het lijkt haast onbereikbaar. Lijkt.. J

Koen

PS de filmpjes hadden er vanavond geen zin in, dus de exclusieve interviews houdt u nog tegoed

Spannend Trudy?

Rieks Veenker, wat is het geheim van de muziek?

Vreten, stelletje zwijnen...

Maandag 30 augustus

Het zijn deze dagen die het moeilijk maken. Ik hou van mijn werk, maar ik heb er nu even geen tijd voor. Ik wil theater ademen, slenteren over vloer, de ijle echo van een viool opvangen, het ballet zien dansen, een meerstemmig fragmentje van het koor horen. Het komt binnen door al mijn poriën. Dan is het wrang als ’s ochtends vroeg de wekker gaat en de plicht van het werk roept. Het gros van ons doet theater ‘’erbij’’ en liefst zouden we net nu – in De Laatste Rechte Lijn – naar La Mancha gaan en daar blijven tot het klaar is.

De eerste vergadering deze maandag op het werk gaat me nog goed af. Even later word ik gebeld door een voorlichter. ,,Dichter, toneelspeler, voorlichter?’’. Zie je wel, ik kom er niet los van. Ik merk dat ik teveel een man van La Mancha geworden ben. Iemand vraagt bij de koffie-automaat of er nog kaarten zijn. www.theaterverkoopzeeland.nl  Ik schud het zo uit mijn mouw.

Deze opborrelende spanning is het mooist. Op een onbewaakt ogenblik zit ik te rekenen met hoeveel mensen we daar eigenlijk op de vloer staan in De Mythe. Ik raak de tel kwijt. Zijn het er tachtig of negentig? Is dit niet de essentie van waarom we hier zijn? Ieder met zijn eigen verhaal en afkomst, en gek genoeg toch samen..samen voor La Mancha.

Ssst, niet verder vertellen, maar ik lees net op zijn website, dat Peter F.  bijna 67 is. Oef, vindt-ie vast niet leuk dat ik dat opschrijf, wil-ie vast niet horen..en het doet er ook eigenlijk niet toe, maar ik zou er voor tekenen om (als ik dan toch moet stoppen met werken..) nog met die energie de vloer op te gaan. Het lijkt een ‘’onbereikbare droom’’.

Om half zeven ‘’vlieg’’ ik naar de Mythe. We zijn met een klein ploegje en werken intensief aan wat een kleine scene lijkt. Even doorpakken. ‘’Quality-time’’. Ik maak wat filmpjes voor de site en vul af en toe wat tekst in, maar de rest doet het eigenlijke werk. Goede sessie. Het ploegje groeit naar elkaar toe. Weer een stap dichter bij ’t eind.

Koen

lekker ding, lekker ding....

wat moet die man van mij?

De Laatste Rechte Lijn

De laatste rechte lijn. Daar zitten we in, zegt de regisseur.  Het is als een wielerkoers. Duwen en wringen totdat iedereen op zijn plek zit. Spanning en adrenaline stijgen. De tijd begint te dringen. Alle stukken van de puzzel móeten nu op de juiste plek vallen. Voor het eerst hijsen we ons in de kleding die voor ons bedacht is en opnieuw blijkt dat wij spelers slechts het topje van de ijsberg zijn.

’s Nachts droom ik van La Mancha, leeg, een van godvergeten plaats, oneindig wijde vlakten, een dorre woestijn, verschroeide aarde en in de schemerduistere verte één, ja slechts één fl akkerend neonlicht van ‘’Naaiatelier La Mancha’’. Ik zie Don Quixote zich net in zijn pak hijsen en Sancho zet luid lachend zijn verenhoed op. Voor de poort staan tientallen orkestleden, dansers en spelers in de rij, wachtend op hun beurt om te passen. Er wordt gezongen, gelachen en geroepen.

Achter de deur zit Aldonza stemoefeningen te doen. Haar stembanden protesteren en zij protesteert terug. Ze zingt goddelijk en jongleert met octaven om haar stem in het gareel te houden. ,,Dus vlieg op met die praatjes van jouw Dulcinea, bonjour! Ik ben niks, ik ben niemand, gewoon maar Aldonza de hoer!’’.

De laatste rechte lijn. Die is niet zo gemakkelijk als het klinkt. De hele kudde is gejaagd, omdat het einddoel in zicht is. Geen tijd om links of rechts te kijken. We moeten voort. Allemaal individuen en tot elkaar veroordeeld. We zijn allemaal passanten in La Mancha. Sommigen van ons zijn tot het uiterste gegaan om erbij te zijn. Ik hoor het verhaal van één van de spelers die zijn baan opzegde, omdat zijn baas hem niet de gelegenheid bood om te komen repeteren. ,,Niemand gaat me dit afnemen’’, klinkt het, ,,en als dit erop zit, heb ik het toch maar mooi meegemaakt’’.

Het lijkt op de queeste van Don Quixote zelf. Terwijl de wereld om je heen doordraait, toch je eigen koers varen en doen wat je vindt dat je moet doen. Wij hebben de luxe om even uit de tredmolen van het dagelijks leven te stappen en in La Mancha een veilig haven te vinden. Bevoorrecht, dat zijn we. ,,Toen ik thuiskwam wachtte zij daar met de deegrol maar de klappen vielen zachtjes op mijn rug. Zij maar huilen en maar zeggen dat sinds ik was weggegaan dat ze niet meer wou! Nou ja, dat lijkt me stug’’.

De laatste rechte lijn. ,,Een beetje kletsen..wat beuzelpraat, een beetje lariekoek..dat kan geen kwaad’’. La Mancha, voor even de mooiste plek op aarde.

Koen (‘’ze noemen mij de gouverneur’’)