11 september 2010
Trudi
Ik sta met haar na afloop intens te praten over het stuk. Over de pracht van het verhaal. De inzet van de spelers. De onvermoede kwaliteiten van sommigen.
Over de barrières ook die je moet slechten om een productie als deze tot stand te brengen. Over de zorgen en de stress. En ze praat ook over zichzelf als ‘’moeilijke tante’’ die (te) direct reageert op mensen. Omdat ze hoge eisen aan zichzelf stelt en dus ook aan anderen.
Er zit een twinkeltje in haar ogen. Het verraadt de passie voor theater, het spel en de magie. De bevlogenheid die nodig is om een wereld te creëren zoals-ie kan zijn en geen genoegen te nemen met wat er is. De drijfveren die nodig zijn om alle bezwaren van tafel te vegen en iets te bouwen wat eigenlijk niet kan.
Ze praat over vreugde van mooie momenten en over teleurstellingen. Over een enkele relatie die ‘’ontploft’’ is omdat…ja, waarom eigenlijk? Ik herken veel in haar; ook de dingen die ik niet in me heb.
Direct na de premiere vroeg ik haar met een glimlach wat er allemaal niet klopte. Waarop ze me ernstig aankeek en me drie keer zoende. ,,Het was alles wat ik gehoopt had’’. Dat is Trudi.
Recensie PZC
Dolende ridder op N57
door Rolf BosboomHet is een ambitieus project: een musical opvoeren nabij het nieuwe Middelburgse aquaduct in aanbouw.
De mensen rond theater De Wegwijzer in Nieuw- en Sint Joosland durfden het aan en presenteren nog tot en met morgen De Man van La Mancha.
De musical schetst zowel het lot van schrijver Cervantes, die in de gevangenis belandt, als zijn verhaal over Alonso Quijana, die zich de dolende ridder Don Quixote waant en samen met Sancho Panchez als schildknaap vergeefse dromen najaagt.
Het is een omvangrijke, geoliede productie geworden, met vele spelers, de prima musicerende fanfare Onda, een compleet koor, danseressen, vuur, wegenbouwelementen als decorstukken en een hijskraan en een grote shovel die een actieve rol hebben.
Het publiek heeft, vanaf de overdekte tribunes, zicht op het nieuwe aquaduct in de verte, waaraan tijdens de voorstelling onverminderd word doorgewerkt. Mannen met helmen sjouwen rond, terwijl het geluid van de bouwradio over het gebied schalt. Ondertussen passeert in deze vervreemdende, bijna surrealistische omgeving ook nog regelmatig een trein.
Doordat er zowel professionals als meer of minder ervaren amateurs meedoen, is het niveau van spel en zang onvermijdelijk wisselend. Een positieve uitschieter is onder meer Ron Lubbersen, terwijl enkele anderen minder overtuigen, zonder dat het echt storend wordt.
Dat is ook te danken aan de ontspannen sfeer van de opvoering. Zeker Peter Faber heeft, als Cervantes en Don Quixote, een prettig losse manier van spelen en stapt regelmatig uit zijn rol ('Dag trein!'), waardoor de musical nergens pretentieus overkomt en je de makers de artistieke oneffenheden graag vergeeft.
Indirect zou je De Man van La Mancha kunnen zien als een mooi commentaar op de komst van de nieuwe N57, die een radicale inbreuk op het Walcherse landschap betekent. Het verzet mag dan niet tot afstel hebben geleid, het heeft wel nieuwe krachten losgemaakt: een groot theaterproject dat gekenmerkt wordt door saamhorigheid. Door een beroep te doen op de verbeelding is de bedreiging ook omgezet in iets positiefs, dankzij mensen die - als don quichots - in dat ideaal bleven geloven.
De musical is nog vanavond (20.00 uur) en morgen (15.00 uur) te zien. www.demanvanlamancha.nl . Het is een ambitieus project: een musical opvoeren nabij het nieuwe Middelburgse aquaduct in aanbouw. De mensen rond theater De Wegwijzer in Nieuw- en Sint Joosland durfden het aan en presenteren nog tot en met morgen De Man van La Mancha.
De musical schetst zowel het lot van schrijver Cervantes, die in de gevangenis belandt, als zijn verhaal over Alonso Quijana, die zich de dolende ridder Don Quixote waant en samen met Sancho Panchez als schildknaap vergeefse dromen najaagt.
Het is een omvangrijke, geoliede productie geworden, met vele spelers, de prima musicerende fanfare Onda, een compleet koor, danseressen, vuur, wegenbouwelementen als decorstukken en een hijskraan en een grote shovel die een actieve rol hebben.
Het publiek heeft, vanaf de overdekte tribunes, zicht op het nieuwe aquaduct in de verte, waaraan tijdens de voorstelling onverminderd word doorgewerkt. Mannen met helmen sjouwen rond, terwijl het geluid van de bouwradio over het gebied schalt. Ondertussen passeert in deze vervreemdende, bijna surrealistische omgeving ook nog regelmatig een trein.
Doordat er zowel professionals als meer of minder ervaren amateurs meedoen, is het niveau van spel en zang onvermijdelijk wisselend. Een positieve uitschieter is onder meer Ron Lubbersen, terwijl enkele anderen minder overtuigen, zonder dat het echt storend wordt.
Dat is ook te danken aan de ontspannen sfeer van de opvoering. Zeker Peter Faber heeft, als Cervantes en Don Quixote, een prettig losse manier van spelen en stapt regelmatig uit zijn rol ('Dag trein!'), waardoor de musical nergens pretentieus overkomt en je de makers de artistieke oneffenheden graag vergeeft.
Indirect zou je De Man van La Mancha kunnen zien als een mooi commentaar op de komst van de nieuwe N57, die een radicale inbreuk op het Walcherse landschap betekent. Het verzet mag dan niet tot afstel hebben geleid, het heeft wel nieuwe krachten losgemaakt: een groot theaterproject dat gekenmerkt wordt door saamhorigheid. Door een beroep te doen op de verbeelding is de bedreiging ook omgezet in iets positiefs, dankzij mensen die - als don quichots - in dat ideaal bleven geloven.
De musical is nog vanavond (20.00 uur) en morgen (15.00 uur) te zien. www.demanvanlamancha.nl .
Mannenkleedkamer
Een blik achter de schermen van La Mancha. Inkijkje in de mannenkleedkamer. Op de voorgrond is Padre Ron bezig zijn slofjes onder te binden. Ruud Sancho (links) staat in zijn apothekerskist te zoeken naar medicijnen die hem op de been moeten houden. Herbergier Jora (wit hemd) staat iets ondefinieerbaars op te trekken en danser Roy (linksachter) prutst ook al met iets onbestemds.
10 september 2010
Het moment van de waarheid
De beste vrienden heb je op premiere-avond. Iedereen heeft goede zin. Vrienden, kennissen, sponsoren hebben zich eigenlijk al aan je overgegeven. De hapjes zijn met extra aandacht gemaakt en de drank is gratis. De premiere-avond is een cadeautje dat wij in een paar uur tijd mogen uitpakken. Kan niet fout gaan eigenlijk.
Of toch wel? Stel: ik sta op de vloer en alles wordt zwart. Alle noten die ik op mijn zang heb, weigeren dienst. Ik blaas net te hard of te zacht op het verkeerde moment. En dat wat ik wil blijft aan mijn strijkstok hangen. Of ik dans de verkeerde kant op en gingen we nu ‘’rechts voor’’ of ‘’links voor’’? Of ik ben technicus (‘’laat mij maar schuiven’’) en de computer waarin alles opgeslagen zit, heeft er geen zin in? Of ik ben het wachtwoord kwijt.
Of ik sta daar om met veel energie te ‘’openen’’ en ergens in de spelonken van mijn geest is er kortsluiting en het enige wat ik te bieden heb is een mond vol tanden. Of ik zing solo en de melodie zit ‘’net naast’’ de muziek of ik zing net voor de fanfare uit? Raak ik in paniek? Val ik flauw?
Vlak voor opkomst vervloek ik de keuze die ik heb gemaakt. Theater is pas leuk als je loskomt, als je ‘’gaat’’ en voelt dat je op de goede golf surft, dat er controle is en dat je ermee speelt. Maar voor het zover is, is er twijfel, spanning, een soort misselijkheid. En dat is weer nodig om het allerbeste te kunnen geven. Maar het allerbeste geven op het moment van de waarheid is een kunst apart.
‘’t Was geweldig’’
‘’Wat een mooie voorstelling’’
‘’Dit had ik niet verwacht en dat slotlied…zóó mooi’’
‘’Ging het gisteren beter? Ah joh, dat weten wij toch niet’’
‘’Prachtig toch, wat wil je nog meer?’’
‘’Wat een mooie voorstelling’’
‘’Dit had ik niet verwacht en dat slotlied…zóó mooi’’
‘’Ging het gisteren beter? Ah joh, dat weten wij toch niet’’
‘’Prachtig toch, wat wil je nog meer?’’
Nog meer? Een volgende voorstelling die beter is. De goede golf pakken en twee uur lang surfen alsof ik nooit anders gedaan heb.
9 september 2010
Wat voor weer zou 't in La Mancha zijn?
donderdag 9 september 2010 - 06.25 uur
Verwachting tot morgenavond:
Veel bewolking met nu en dan regen, vanmiddag af en toe zon, maar ook kans op een bui. Zwakke tot matige westelijke wind. De maximumtemperatuur is ongeveer 19 graden.
''Het'' is er ineens
Theater maken is iets onwaarschijnlijks, onwerkelijk ook. Theater maken is hoe het leven kan zijn en zelden is. Met tussenpozen is de Man van La Mancha de afgelopen maanden ‘’gebouwd’’. Woensdagavond was ‘’de chemie’’ plotseling daar. In plaats van het gebruikelijke handjevol mensen, kwamen er 300 belangstellenden af op de try-out. Genoeg om het adrenaline-peil op premiere-niveau te krijgen. De gestaag neervallende regen deed de rest.
Al was de hemel naar beneden gekomen; wij wilden ons verhaal vertellen en dat hebben we gedaan. Het in allerijl neergelegde tapijt op de speelvloer was binnen de kortste keren doorweekt, maar La Mancha ontrolde zich als een niet te stoppen wals.
Het kan nooit toeval geweest zijn dat tijdens de try-out het echte werk aan de tunnelingang gewoon doorging. Lassers en kraandrijvers werkten met man en macht aan het losmaken van de damwand. En zo werd het publiek getuige van hoe de echte opening naar de tunnel een feit werd. Het was een avond waarop alles samenviel en alle medewerkers ‘’in gevoel’’ kregen uitbetaald.
 |
| De ingang van de tunnel woensdagmiddag. 's Avonds veranderde het beeld |
Het mooie van theater is, dat zoiets nauwelijks te ensceneren of regisseren is. ‘’Het’’ is er ineens en… het kan zomaar weg zijn. De komende dagen moeten we vol aan de bak. Vasthouden wat we hebben en niet meer loslaten. Dat is een wankel evenwicht, omdat je ook te veel kunt willen en net over de top glijdt. Balanceren is wat we doen, maar voorlopig staan we sterk. Als we elkaar overeind houden, blijft het zeker tot zondag.
Man van La Mancha bij Omroep Zeeland
Bekijk hier de Man van La Mancha in de nieuwsuitzending van Omroep Zeeland:
8 september 2010
Te gaan waar geen mens durft te gaan
We hebben ons eigen kampement in La Mancha. Natuurlijk niet echt in La Mancha, dat is een van godvergeten plaats, oneindig wijde vlakten, een dorre woestijn, verschroeide aarde; nee, ons La Mancha bestaat uit generatoren, tenten, tribunes, verplaatsbare toiletgebouwen en portocabins als kleedkamer.
Het is onze plek de komende dagen en het voelt als thuiskomen op de plaats waar alles samenvalt. We horen onze stemmen, onze zang en muziek en onze dansers nemen bezit van de vloer. Dat is La Mancha, midden september, aan de voet van de tunnel onder het kanaal. Een paar keer per uur passeert er een trein en hoge kranen markeren de plek waar wij het leven spelen zoals het kan zijn.
’s Avonds doorbreken we de kilte met ons eigen verhaal. We laten ons meeslepen en nemen iedereen mee in ons kielzog. Het leven zoals het kan zijn is zo gek nog niet. Het is een avontuur waarin we ons met volle overgave storten. Onder aanvoering van de Man van La Mancha die ons leert dat de dagelijkse realiteit een schim is van het werkelijke bestaan. Te gaan waar geen mens durft te gaan.
Het verleggen van grenzen maakt sterk. De eenwording is zo goed als voltooid. We nemen een diepe teug van de Adem des Levens en bedenken hoe het geleefd moet worden!
,,Niets behoort U toe, behalve Uw Ziel
Hebt niet lief wie Ge zijt, slechts wat Ge moogt
Jaagt geen Lusten na, opdat zij U niet najagen
Kijk altijd vooruit, in het nest van het vorig seizoen bevinden zich dit jaar geen vogels’’
Hebt niet lief wie Ge zijt, slechts wat Ge moogt
Jaagt geen Lusten na, opdat zij U niet najagen
Kijk altijd vooruit, in het nest van het vorig seizoen bevinden zich dit jaar geen vogels’’
La Mancha…we zijn er bijna
6 september 2010
Internationaal
|
Er is altijd zon
5 september 2010
Gouden Momentjes
Maanden terug, bijna een jaar geleden, bereikte ons via Trudi de eerste berichten dat er een productie op locatie aan zat te komen. Het was toen denk ik oktober 2009. Willem en ik komen al sinds de opening van De Wegwijzer zeer regelmatig naar voorstellingen en verichtten hier en daar hand en span diensten zoals de programmaboekjes verzendklaar maken, vriendenpasjes verlengen, helpen koken bij de afsluiting van het seizoen voor zo’n 100 man enz. Ik had al een paar maal aangegeven dat ik graag iets meer vrijwilligerswerk voor Trudi wou doen.
In oktober werd ons voor het eerst gevraagd of we het leuk zouden vinden om met Trudi, Arnout, Piet en Klaas het productieteam te vormen voor de voorstelling die volgende week gaat plaats vinden ” De man van la Mancha ‘. We moesten er maar eens rustig over nadenken en beseffen dat het veel werk was en dat we niet voor 15 september op vakantie zouden kunnen. Ik heb gezegd (geleerd in de loop der jaren) dat ik er een week over na wou denken maar binnen in mij was er al een groot feest aan de gang. Wij die zo van muziek, van het theater, van straatfestivals enz. houden kregen nu een kans om eens achter de schermen mee te kijken. De bedoeling was dat we vanaf januari aan de slag konden maar uiteindelijk werd het eerste productie overleg gepland op 20 april. En nadat we maanden lang hadden gevraagd: ”kunnen we nu al wat doen?” konden we vanaf april echt aan de slag. Piet was voor het financiële plaatje, Arnout de decors, Trudi de kostuums en ons werd het werven, indelen en coördineren van de vrijwilligers toebedeeld. Prima! We gingen ervoor.
Vanaf die tijd zijn er zoveel gouden momentjes geweest. We hebben er van genoten toen de spelers voor de eerste keer in De Wegwijzer kwamen oefenen. We hebben veel kippenvelmomenten gehad tijdens de oefeningen van het koor en van Onda. Och en toen zij voor het eerst samen kwamen………. Geweldig. Langzaam aan werd de groep te groot om in De Wegwijzer te oefenen en gingen we naar De Kruitmolen. Daar kwam voor het eerst de dans er bij en rolden de tranen over mijn wangen, het was af, het was compleet. Ik heb genoten van de kleine gouden momentjes aan de keukentafel in De Wegwijzer, Ruud met zijn liedje over de vlieg, de kus van Peter Faber voor mijn inzet, de kleine gesprekjes met wie het zo uitkwam, Sophie halen van de trein, een massage van Hella. Ik heb bewondering voor de inzet van iedereen, die zich rot hebben gerend tussen werk/school en repetities. Bakje eten mee voor onderweg of nog even snel wat kopen bij de winkel om de hoek. Ik heb bewondering voor al die mensen die er van alles voor wilden verzetten, maar zeker ook voor hun achterban die het mogelijk maken en het hen gunnen om mee te doen. Ik ben trots op alle vrijwilligers die na uren heen en weer mailen, zich allemaal hebben ingezet of zich nog in gaan zetten met de bouw of tijdens de voorstellingsdagen. Ik hoop op mooi weer, op prachtige voorstellingen, met een bbq als geweldige afsluiting.
Maar als het hier nu zou stoppen……als…….. dan heeft het mij ook al zoveel gebracht.
Het is een prachtige taart geworden maar we gaan nu toch nog voor het toefje slagroom erbovenop.
Yolanda
(ze noemen mij ook wel de koffiejuffrouw, de ringen in de riem/blouses/schoenen slaan juffrouw (500 stuks!) , de vrijwilligerswerfster, boodschappenmevrouw, taxichauffeuse, afwashulp, sanitairverzorgser, tulband versierster, barmedewerkster, fotografe, notuliste, aanlever juf voor requisite, souffleur, ow ja en bbq opgave punt.)
Stem
Ronald Verburg is dé stem van Omroep Zeeland. Hier is hij te zien en te horen als hij de voice-over teksten van de ‘’Kapitein’’ inspreekt. ‘’Een stem’’ is nog geen ‘’acteur’’ dus moest het een paar keer over…
Stekeligheden
Zaterdag 4 september
Het was een dag vol stekeligheden. Zo’n dag die je voor een deel liefst overslaat, maar waarvan je weet dat-ie ergens voorbij komt in het proces als het onze. Als de klok de dagen onverbiddelijk aaneenrijgt en het aftellen echt in de laatste fase zit, neemt de spanning toe. Te veel dingen in te weinig tijd en altijd is er in de immense groep wel iemand die ontbreekt. Altijd ook is er een onderdeel dat nóg eens gerepeteerd moet worden, waardoor we over onze grenzen gesleurd worden.
La Mancha zit in ons hart. We kunnen het niet meer loslaten. We kijken er naar uit en wie zien er tegen op. We verlangen ernaar en we deinzen er voor terug. Maar een weg terug is er niet meer. We zijn er met z’n allen tot veroordeeld en hoewel het geen straf is, voelt het soms zo. Er vloeiden hier en daar tranen vandaag en niet voor niets. Het allerbeste kun je nooit geven als je daarbij je uiterste grenzen niet leert kennen.
De doorloop in de avonduren was het beste wat we tot nu toe op de vloer brachten. We droegen de voorstelling in ons hart op deze bijzondere dag.
Het voelde goed om mee te deinen op de golven van de emotie die La Mancha losmaakt. We hebben de allerbeste ingrediënten in handen. Een prachtig orkest, een schitterend koor, superballet, heerlijke spelers en een fantastisch verhaal. Dat bij elkaar brengen is al een prestatie van formaat. We groeien met reuzenstappen naar elkaar toe. Donderdag zijn we ‘’onoverwinnelijk’’. Ik weet het zeker.
Koen
Sjaak ''Mambrino'' Willemsen
12 uur lang klopte en tikte Sjaak Willemsen totdat de Gouden Helm van Oud Mambrino af was. Vakwerk dus!
O gouden helm van oud Mambrino
de roem die aan uw koepel kleeft
Nu Don quixote van La Mancha
U zelfs nog groter glorie geeft
Abonneren op:
Posts (Atom)