De Man Van La Mancha

' HOEIENDAG 'OR '

2010-09-22T21:02:00.003+02:00

Gisteren, zondag 19 september, heb ik mijn eerste huiskamerconcert (hkc) op locatie gegeven. In Ter Apel! Met een beetje fantasie kun je Groningen Stad bijna aanraken. 520 Kilometer gereden om op te treden voor 20 mensen. Ben in mei met hkc's begonnen, ' at home ' en ' on the road ', bij mij thuis of bij jou thuis! Vind het een feest om te doen, zo direct en intens als deze optredens zijn! Ik luisterde in de auto naar Radio 1 en het was VPRO dag, tenminste in de uren (6) dat ik aan het stuur zat. De VPRO blijft de VPRO, net zo anders als altijd en vroeg me vaak af ' wie luistert hier naar? ' . Ik dus, zij het noodgedwongen. Er was veel tijd om te denken en na te denken. Over wat was en wat komen gaat.
Ik probeerde vooral het gevoel van vorige zondag 12 september 23.30 terug te halen. Toen reed ik van La Mancha naar mijn onderaardse appartement bij Piet (Barbiertje) en Mieneke, mijn Zeeuwse vrienden voor het leven. Ik ben daar thuis, zoals thuis zijn moet voelen.
Dat ritje, 10 minuten, verdorie, hoe krijg ik dat gevoel nou terug….Ik weet dat ik heel langzaam reed, de motor nauwelijks geluid maakte - uit respect voor dit verstilde moment leek het - en dat ik eigenlijk nergens heen wilde. Ik voelde me ongekend goed, als in een droomtoestand zonder beelden, als in een vrije val in het luchtledige. Wilde vertellen wat er met me gebeurd was in La Mancha, wilde iemand vasthouden, dicht tegen me aandrukken, zoals ik die avond al zo vaak en vol overtuiging gedaan had. Maar ik vond geen woorden, geen mensen, alleen de alles overheersende stilte. Heb me in volle overtuiging nog nooit zo gevoeld en dat stelt me gerust. Er is altijd meer te voelen dan je voor mogelijk houdt en dat gevoel blijkt onbeschrijfelijk.
Natuurlijk was ik in 10 minuten thuis, ben naar bed gegaan, tv aan, sigaretje erbij en slapen. De volgende dag gewoon terug naar mijn eigen ' safest place I know ', terug in de routine van werken en zoeken naar werk.
Op 6 februari ' wees ' Trudy (van de Wegwijzer) mij aan als Sancho Panza en potverdorie Trudy, je had gelijk, ik ben het. Sancho in hart en nieren. Mijn zoon Jaap was bij de laatste voorstelling van De Man van La Mancha en hij heeft me als zodanig herkend. ' Pa, jij bent die man gewoon, zo ken ik je al heel mijn leven '.

De afgelopen week heb ik vaak teruggedacht aan momenten van tijdens de repetities en de uitvoeringen van De Man van La Mancha. Hoe was het mogelijk dat iedereen: spelers, zangers, koor, ballet, orkest, dirigente, arrangeur, technici, lichtmannen, bouwers, brekers, schenkers, kokers, bakkers, opscheppers, andere vrijwilligers en de organisatie al die tijd zo gedreven konden blijven? Daar kun je een boom over op zetten, maar dat ga ik niet doen. Iedereen wilde gewoon koste wat kost - voor zichzelf of voor anderen - dat ' het ' zou lukken. En het is gelukt. Natuurlijk zijn er in de aanloop wel eens wat aanvaringen, teleurstellingen en verdrietige momenten geweest - dat hoort bij waar veel mensen samenkomen- maar iedereen heeft op zijn of haar manier deze ' Onmoog'lijke Droom ' waargemaakt.
Hulde, mijn respect, kus en/of knuffel, wat je maar wilt.
Ik heb zo veel nieuwe mensen leren kennen, leuke en lieve mensen en dat doet me goed. We hebben elkaar voldoende gekust, geknuffeld, gecomplimenteerd op de slotdag (en terecht), de een wat meer dan de ander :-)

Wat vocaal nog steeds voorbij komt, ' Gouden Helm van Oud Mambrino ', Hoor Mij Aan… ', Ik Mag Hem ' en ga zo maar door.
Beelden van Sophie en mij op de kist, voor de Missieve en ' waarom blijf je bij hem '. Sophie, wat was het een feest met jou, prachtvrouw, actrice, zangeres. Wens jou alles toe tot wat je leven goed, mooi en succesvol kan maken.
Peter, we hebben gerollebold over het podium, mijn zoon vond dat vet! We hebben gespeeld zoals we dat als kind deden, we hebben gestraald zoals volwassenen die het leven kennen. Je hebt me kippenvel bezorgd met je intense monologen. Man toch!
Ik wil iedereen wel noemen, want er was altijd wel iets te vieren voor me, dat ik terugzag in een van jullie allemaal. Ik voel de tranen van Claude na de laatste voorstelling, omdat het voorbij was. Voel Koen, vaak rechts van mij, man van weinig worden maar alleszeggend. Ron, Padre, heb van u genoten en ga vooral door met zingen in de trant van Elk Mens Zijn Dulcinea, je raakte daar iedereen die gevoel in zijn lijf heeft. Jora, ik genoot zo van je spel tijdens tijdens ' Graaf van de Grote Droefenis ' dat je me bijna onthoofd hebt '. Piet, je was een mooie Barbier, in het Nederlands en het Zeeuws. Neem me niet kwalijk dat ik niet alle namen noem, je hebt me vast wel gehoord in een van de ' wandelgangen ' tijdens de repetities en uitvoeringen, omdat ik van je genoot.
Onda, Pontifex, pure klasse wat jullie hebben neergezet, er straalde liefde voor instrument, stem, deelnemers en de voorstelling. Cora, je moet het hier doen met de regelmatige knuffels die we deelden.
Ik ben echt geen danser, vroeger soms, als ik ergens tegen sluitingstijd nog een meisje wilde versieren, dan rolde er nog wel eens moeiteloos een schuifelaar voorbij, al dan niet met goede afloop.
Ik kan (soms) wel genieten van dans en dat heb ik gedaan van het ballet van Studio Free/Stichting Dansz. Dans moet voor mij meer zijn dan bewegen alleen en dat was het op het podium van La Mancha, ingetogen, explosief en vooral expressief in beweging en gelaatsuitdrukking. Lia, mijn complimenten voor de choreografie. En alle vrouwen en meiden dank voor het zeer aangename contact.

Ik wil me graag richten tot Rieks Veenker, de arrangeur. Rieks en ik zijn beide notenbijters. Rieks is van de exacte benadering, ik van de gevoelsmatige. We hebben daar wel eens discussie over gehad, maar hebben elkaar altijd gevonden in de goede afloop. Rieks was de laatste repetitieperiode altijd aanwezig om - samen met Cora - extra te repeteren met de zingende spelers. Ik zou het woord engelengeduld kunnen gebruiken, maar ik hou het op gedrevenheid en passie. Rieks, dank daarvoor, dank voor je arrangementen, je vakwerk, je bent een mooi mens en graag tot ziens op het podium of ernaast achter een kop koffie.

Tot slot, dank aan Trudy en Arnout, sowieso dat ik er bij mocht zijn. Het is voor jullie een intense klus geweest, zo groot ook, dat treden in details geen zin heeft. Te veel om op te noemen. Jullie zijn ondanks de hectiek staande gebleven en mogen meer dan trots zijn op het prachtige resultaat. Natuurlijk hebben jullie veel steun en hulp gehad. Maar dat is ook jullie kracht, hulp vinden en krijgen. Mensen gaan voor jullie door het vuur en dat is een rijkdom die niet in geld of materie is uit te drukken.

' Tot slotter '! Ik heb genoten van het werken aan en in De Man van La Mancha. Zingen vind ik altijd fijn, zeker ook met dit andere repertoire, maar het spelen is me ook zo goed bevallen. Ik zou vaker willen spelen en ga me daar rustig in verdiepen. Misschien kom ik er wel achter gauw achter dat ik moet berusten in de rol van Sancho Panza. Daar teken ik dan voor, het is vast goed oud worden met hem.

Sancho Panza 20 september 2010.

p/a: www.ruudhermans.nl

Vervolg?

2010-09-22T21:00:00.002+02:00

Zit er nog iets aan te komen? Houd de site in de gaten de komende tijd!

Morgen beter?

2010-09-13T17:43:00.000+02:00

De orde van de dag begint om 6.45 uur met een wekker die zich niets aantrekt van m’n gemoedstoestand. Het is in alle opzichten ‘’the day after’’. Ik voel dat m’n lichaam nog bezig is de laatste resten van de avond ervoor te verwerken. Tegelijkertijd maakt een soort griep misbruik van mijn gastvrijheid. Conclusie is dat ik er wel eens beter voorgestaan heb deze maandagmorgen.
Terwijl de hartslag van La Mancha mij kloppende slapen bezorgt, maak ik me op voor de dag waarvan ik nu al weet dat-ie niet wordt bijgeschreven in mijn top 10. Op het werk wacht me een intensieve, urenlange vergadering. Niet over de organisatie zoals-ie is, maar zoals-ie kan zijn. En ik weet inmiddels dat zoiets niet eenvoudig ligt. Wél populair. Hele theaters lopen vol voor deze thematiek.
Het wordt een dag van botsende hersenhelften (La Mancha tegen werk; werk tegen La Mancha) en pas in de loop van de middag, na het ‘’storten’’ van enige medicatie tegen algehele malaise, begint er weer iets te dagen en durf ik een kijk te nemen in de figuurlijke rugzak waarin ik alle herinneringen bewaar. Ik surf nog even naar www.demanvanlamancha.nl en constateer tot mijn vreugde dat vele honderden mensen de maandag nodig hebben als afkickdag.
De avond ervoor zei ‘’Onda’’ Cora nog tegen me: ,,Wat jammer dat het voorbij is’’. En ik nog stoer antwoorden: ,,Jammer ja, maar dat zou het over een maand ook geweest zijn. Misschien nog wel erger. Daarom is het goed dat het nu voorbij is’’. Mijn hart laat als proteststem iets heel anders weten. Het voelt alsof ik op m’n knieën nog even terugwil naar onze plek waar het leven was zoals het zou kunnen zijn.
Morgen beter?

Loslaten

2010-09-13T17:23:00.002+02:00

loslaten
losgaan, lossen vrijgeven, afstaan, losmaken, vrijlaten, vrijmaken '
Gevonden op http://www.woorden-boek.nl/woord/loslate

'Dag' Man van La Mancha...

2010-09-13T14:27:00.000+02:00

Foto's op Facebook
Foto's op Flickr

Vrouw van La Mancha

2010-09-12T23:46:00.000+02:00

Was het een droom?

2010-09-12T21:59:00.000+02:00

Synoniemen

2010-09-12T21:57:00.000+02:00

Doorgang, Passage, Doortocht, Overtocht, Poort, Transito, Doorreis

.

2010-09-12T21:48:00.000+02:00

Op handen gedragen

2010-09-12T21:33:00.000+02:00

In afwachting van de laatste voorstelling

2010-09-12T12:33:00.002+02:00

Nog 1 keer

2010-09-12T12:10:00.000+02:00

kippenvel. Als vanmiddag de laatste voorstelling gespeeld wordt. De spelers op de vloer,
de muziek die inzet en koor Pontifex die het geheel optilt tot betoverende hoogte.

Het verhaal is bijna...

2010-09-12T11:51:00.002+02:00

Slotlied

2010-09-11T18:14:00.000+02:00

Meester?

2010-09-11T18:09:00.004+02:00

Trudi

2010-09-11T17:04:00.001+02:00

Ik sta met haar na afloop intens te praten over het stuk. Over de pracht van het verhaal. De inzet van de spelers. De onvermoede kwaliteiten van sommigen.

Over de barrières ook die je moet slechten om een productie als deze tot stand te brengen. Over de zorgen en de stress. En ze praat ook over zichzelf als ‘’moeilijke tante’’ die (te) direct reageert op mensen. Omdat ze hoge eisen aan zichzelf stelt en dus ook aan anderen.

Er zit een twinkeltje in haar ogen. Het verraadt de passie voor theater, het spel en de magie. De bevlogenheid die nodig is om een wereld te creëren zoals-ie kan zijn en geen genoegen te nemen met wat er is. De drijfveren die nodig zijn om alle bezwaren van tafel te vegen en iets te bouwen wat eigenlijk niet kan.

Ze praat over vreugde van mooie momenten en over teleurstellingen. Over een enkele relatie die ‘’ontploft’’ is omdat…ja, waarom eigenlijk? Ik herken veel in haar; ook de dingen die ik niet in me heb.

Direct na de premiere vroeg ik haar met een glimlach wat er allemaal niet klopte. Waarop ze me ernstig aankeek en me drie keer zoende. ,,Het was alles wat ik gehoopt had’’. Dat is Trudi.

Stuk voor stuk...

2010-09-11T15:58:00.000+02:00

Dag trein!

2010-09-11T15:51:00.000+02:00

Recensie PZC

2010-09-11T15:47:00.000+02:00

Dolende ridder op N57

door Rolf Bosboom
Het is een ambitieus project: een musical opvoeren nabij het nieuwe Middelburgse aquaduct in aanbouw.
De mensen rond theater De Wegwijzer in Nieuw- en Sint Joosland durfden het aan en presenteren nog tot en met morgen De Man van La Mancha.

De musical schetst zowel het lot van schrijver Cervantes, die in de gevangenis belandt, als zijn verhaal over Alonso Quijana, die zich de dolende ridder Don Quixote waant en samen met Sancho Panchez als schildknaap vergeefse dromen najaagt.

Het is een omvangrijke, geoliede productie geworden, met vele spelers, de prima musicerende fanfare Onda, een compleet koor, danseressen, vuur, wegenbouwelementen als decorstukken en een hijskraan en een grote shovel die een actieve rol hebben.

Het publiek heeft, vanaf de overdekte tribunes, zicht op het nieuwe aquaduct in de verte, waaraan tijdens de voorstelling onverminderd word doorgewerkt. Mannen met helmen sjouwen rond, terwijl het geluid van de bouwradio over het gebied schalt. Ondertussen passeert in deze vervreemdende, bijna surrealistische omgeving ook nog regelmatig een trein.

Doordat er zowel professionals als meer of minder ervaren amateurs meedoen, is het niveau van spel en zang onvermijdelijk wisselend. Een positieve uitschieter is onder meer Ron Lubbersen, terwijl enkele anderen minder overtuigen, zonder dat het echt storend wordt.

Dat is ook te danken aan de ontspannen sfeer van de opvoering. Zeker Peter Faber heeft, als Cervantes en Don Quixote, een prettig losse manier van spelen en stapt regelmatig uit zijn rol ('Dag trein!'), waardoor de musical nergens pretentieus overkomt en je de makers de artistieke oneffenheden graag vergeeft.

Indirect zou je De Man van La Mancha kunnen zien als een mooi commentaar op de komst van de nieuwe N57, die een radicale inbreuk op het Walcherse landschap betekent. Het verzet mag dan niet tot afstel hebben geleid, het heeft wel nieuwe krachten losgemaakt: een groot theaterproject dat gekenmerkt wordt door saamhorigheid. Door een beroep te doen op de verbeelding is de bedreiging ook omgezet in iets positiefs, dankzij mensen die - als don quichots - in dat ideaal bleven geloven.

De musical is nog vanavond (20.00 uur) en morgen (15.00 uur) te zien. www.demanvanlamancha.nl . Het is een ambitieus project: een musical opvoeren nabij het nieuwe Middelburgse aquaduct in aanbouw. De mensen rond theater De Wegwijzer in Nieuw- en Sint Joosland durfden het aan en presenteren nog tot en met morgen De Man van La Mancha.

De musical schetst zowel het lot van schrijver Cervantes, die in de gevangenis belandt, als zijn verhaal over Alonso Quijana, die zich de dolende ridder Don Quixote waant en samen met Sancho Panchez als schildknaap vergeefse dromen najaagt.

Het is een omvangrijke, geoliede productie geworden, met vele spelers, de prima musicerende fanfare Onda, een compleet koor, danseressen, vuur, wegenbouwelementen als decorstukken en een hijskraan en een grote shovel die een actieve rol hebben.

Het publiek heeft, vanaf de overdekte tribunes, zicht op het nieuwe aquaduct in de verte, waaraan tijdens de voorstelling onverminderd word doorgewerkt. Mannen met helmen sjouwen rond, terwijl het geluid van de bouwradio over het gebied schalt. Ondertussen passeert in deze vervreemdende, bijna surrealistische omgeving ook nog regelmatig een trein.

Doordat er zowel professionals als meer of minder ervaren amateurs meedoen, is het niveau van spel en zang onvermijdelijk wisselend. Een positieve uitschieter is onder meer Ron Lubbersen, terwijl enkele anderen minder overtuigen, zonder dat het echt storend wordt.

Dat is ook te danken aan de ontspannen sfeer van de opvoering. Zeker Peter Faber heeft, als Cervantes en Don Quixote, een prettig losse manier van spelen en stapt regelmatig uit zijn rol ('Dag trein!'), waardoor de musical nergens pretentieus overkomt en je de makers de artistieke oneffenheden graag vergeeft.

Indirect zou je De Man van La Mancha kunnen zien als een mooi commentaar op de komst van de nieuwe N57, die een radicale inbreuk op het Walcherse landschap betekent. Het verzet mag dan niet tot afstel hebben geleid, het heeft wel nieuwe krachten losgemaakt: een groot theaterproject dat gekenmerkt wordt door saamhorigheid. Door een beroep te doen op de verbeelding is de bedreiging ook omgezet in iets positiefs, dankzij mensen die - als don quichots - in dat ideaal bleven geloven.

De musical is nog vanavond (20.00 uur) en morgen (15.00 uur) te zien. www.demanvanlamancha.nl .

Mannenkleedkamer

2010-09-11T15:43:00.001+02:00

Een blik achter de schermen van La Mancha. Inkijkje in de mannenkleedkamer. Op de voorgrond is Padre Ron bezig zijn slofjes onder te binden. Ruud Sancho (links) staat in zijn apothekerskist te zoeken naar medicijnen die hem op de been moeten houden. Herbergier Jora (wit hemd) staat iets ondefinieerbaars op te trekken en danser Roy (linksachter) prutst ook al met iets onbestemds.

Vliegen op applaus

2010-09-11T00:06:00.001+02:00

Het moment van de waarheid

2010-09-10T13:08:00.000+02:00

De beste vrienden heb je op premiere-avond. Iedereen heeft goede zin. Vrienden, kennissen, sponsoren hebben zich eigenlijk al aan je overgegeven. De hapjes zijn met extra aandacht gemaakt en de drank is gratis. De premiere-avond is een cadeautje dat wij in een paar uur tijd mogen uitpakken. Kan niet fout gaan eigenlijk.

Of toch wel? Stel: ik sta op de vloer en alles wordt zwart. Alle noten die ik op mijn zang heb, weigeren dienst. Ik blaas net te hard of te zacht op het verkeerde moment. En dat wat ik wil blijft aan mijn strijkstok hangen. Of ik dans de verkeerde kant op en gingen we nu ‘’rechts voor’’ of ‘’links voor’’? Of ik ben technicus (‘’laat mij maar schuiven’’) en de computer waarin alles opgeslagen zit, heeft er geen zin in? Of ik ben het wachtwoord kwijt.

Of ik sta daar om met veel energie te ‘’openen’’ en ergens in de spelonken van mijn geest is er kortsluiting en het enige wat ik te bieden heb is een mond vol tanden. Of ik zing solo en de melodie zit ‘’net naast’’ de muziek of ik zing net voor de fanfare uit? Raak ik in paniek? Val ik flauw?

Vlak voor opkomst vervloek ik de keuze die ik heb gemaakt. Theater is pas leuk als je loskomt, als je ‘’gaat’’ en voelt dat je op de goede golf surft, dat er controle is en dat je ermee speelt. Maar voor het zover is, is er twijfel, spanning, een soort misselijkheid. En dat is weer nodig om het allerbeste te kunnen geven. Maar het allerbeste geven op het moment van de waarheid is een kunst apart.

‘’t Was geweldig’’
‘’Wat een mooie voorstelling’’
‘’Dit had ik niet verwacht en dat slotlied…zóó mooi’’
‘’Ging het gisteren beter? Ah joh, dat weten wij toch niet’’
‘’Prachtig toch, wat wil je nog meer?’’

Nog meer? Een volgende voorstelling die beter is. De goede golf pakken en twee uur lang surfen alsof ik nooit anders gedaan heb.

energie vasthouden

2010-09-10T12:31:00.000+02:00

Centerfold

2010-09-10T12:24:00.001+02:00

Voorpagina La Mancha Observer

2010-09-10T12:16:00.001+02:00

Premiere

2010-09-10T02:54:00.001+02:00

Foto's van de Premiere

1003

2010-09-09T15:47:00.001+02:00

= het aantal bezoekers op www.demanvanlamancha.nl gister

De Man op Locatie

2010-09-09T12:15:00.001+02:00

Nieuwe foto's van de tryout op Locatie..

Tafelmanieren

2010-09-09T11:33:00.000+02:00

'Nou, dan doe je 't toch lekker met je muilezels!'

Wat voor weer zou 't in La Mancha zijn?

2010-09-09T11:26:00.000+02:00

donderdag 9 september 2010 - 06.25 uur

Verwachting tot morgenavond:

Veel bewolking met nu en dan regen, vanmiddag af en toe zon, maar ook kans op een bui. Zwakke tot matige westelijke wind. De maximumtemperatuur is ongeveer 19 graden.

''Het'' is er ineens

2010-09-09T11:18:00.000+02:00

Theater maken is iets onwaarschijnlijks, onwerkelijk ook. Theater maken is hoe het leven kan zijn en zelden is. Met tussenpozen is de Man van La Mancha de afgelopen maanden ‘’gebouwd’’. Woensdagavond was ‘’de chemie’’ plotseling daar. In plaats van het gebruikelijke handjevol mensen, kwamen er 300 belangstellenden af op de try-out. Genoeg om het adrenaline-peil op premiere-niveau te krijgen. De gestaag neervallende regen deed de rest.

Al was de hemel naar beneden gekomen; wij wilden ons verhaal vertellen en dat hebben we gedaan. Het in allerijl neergelegde tapijt op de speelvloer was binnen de kortste keren doorweekt, maar La Mancha ontrolde zich als een niet te stoppen wals.

Het kan nooit toeval geweest zijn dat tijdens de try-out het echte werk aan de tunnelingang gewoon doorging. Lassers en kraandrijvers werkten met man en macht aan het losmaken van de damwand. En zo werd het publiek getuige van hoe de echte opening naar de tunnel een feit werd. Het was een avond waarop alles samenviel en alle medewerkers ‘’in gevoel’’ kregen uitbetaald.

De ingang van de tunnel woensdagmiddag. 's Avonds veranderde het beeld

Het mooie van theater is, dat zoiets nauwelijks te ensceneren of regisseren is. ‘’Het’’ is er ineens en… het kan zomaar weg zijn. De komende dagen moeten we vol aan de bak. Vasthouden wat we hebben en niet meer loslaten. Dat is een wankel evenwicht, omdat je ook te veel kunt willen en net over de top glijdt. Balanceren is wat we doen, maar voorlopig staan we sterk. Als we elkaar overeind houden, blijft het zeker tot zondag.

Zing, blaas, strijk

2010-09-09T11:09:00.000+02:00

Man van La Mancha bij Omroep Zeeland

2010-09-09T10:37:00.004+02:00

Bekijk hier de Man van La Mancha in de nieuwsuitzending van Omroep Zeeland:

http://www.omroepzeeland.nl/115679/2010-09-08/aquaduct-n57-decor-voor-theatervoorstelling.html

De Toeschouwer

2010-09-08T23:01:00.000+02:00

Te gaan waar geen mens durft te gaan

2010-09-08T12:32:00.002+02:00

We hebben ons eigen kampement in La Mancha. Natuurlijk niet echt in La Mancha, dat is een van godvergeten plaats, oneindig wijde vlakten, een dorre woestijn, verschroeide aarde; nee, ons La Mancha bestaat uit generatoren, tenten, tribunes, verplaatsbare toiletgebouwen en portocabins als kleedkamer.

Het is onze plek de komende dagen en het voelt als thuiskomen op de plaats waar alles samenvalt. We horen onze stemmen, onze zang en muziek en onze dansers nemen bezit van de vloer. Dat is La Mancha, midden september, aan de voet van de tunnel onder het kanaal. Een paar keer per uur passeert er een trein en hoge kranen markeren de plek waar wij het leven spelen zoals het kan zijn.

’s Avonds doorbreken we de kilte met ons eigen verhaal. We laten ons meeslepen en nemen iedereen mee in ons kielzog. Het leven zoals het kan zijn is zo gek nog niet. Het is een avontuur waarin we ons met volle overgave storten. Onder aanvoering van de Man van La Mancha die ons leert dat de dagelijkse realiteit een schim is van het werkelijke bestaan. Te gaan waar geen mens durft te gaan.

Het verleggen van grenzen maakt sterk. De eenwording is zo goed als voltooid. We nemen een diepe teug van de Adem des Levens en bedenken hoe het geleefd moet worden!

,,Niets behoort U toe, behalve Uw Ziel
Hebt niet lief wie Ge zijt, slechts wat Ge moogt
Jaagt geen Lusten na, opdat zij U niet najagen
Kijk altijd vooruit, in het nest van het vorig seizoen bevinden zich dit jaar geen vogels’’

La Mancha…we zijn er bijna

Looking for Dulcinea

2010-09-08T07:51:00.001+02:00

La Mancha by night

2010-09-08T00:50:00.000+02:00

Het weer in La Mancha

2010-09-08T00:48:00.000+02:00

Omroep Zeeland-weerman Jos Broeke over het weer in La Mancha de komende dagen

Uitzicht

2010-09-08T00:45:00.000+02:00

Opzichter

2010-09-08T00:44:00.000+02:00

Internationaal

2010-09-06T22:36:00.001+02:00

Waar komen ze vandaan, die bezoekers van www.demanvanlamancha.nl?

Nederland 8.370

Belgie

105

Verenigde Staten

Spanje

Verenigd Koninkrijk

Griekenland

Duitsland

Frankrijk

Zwitserland

Italië

Er is altijd zon

2010-09-06T22:08:00.001+02:00

En voor wie mocht twijfelen: de Man van La Mancha is bestand tegen alle weersystemen. De verschroeide aarde van La Mancha, de kille grond van de N57. Het publiek zit overdekt. Schroom niet!

Pauze

2010-09-06T22:03:00.000+02:00

Dans!

2010-09-06T22:01:00.003+02:00

Warm

2010-09-06T22:01:00.000+02:00

Bezinning

2010-09-06T22:00:00.000+02:00

Spiegels

2010-09-06T21:59:00.000+02:00

Klassieker

2010-09-06T21:43:00.000+02:00

De Man van La Mancha is een klassieker. Voor wie nog een paar proefjes wil zien/horen

http://www.youtube.com/watch?v=bVlAtMZAzeY&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=x-kayffsGAU&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=qD8x6sNq2vM&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=v9VoxmxBanc&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=DEhKKlCTohc&feature=related

Ogen-Blik

2010-09-05T21:13:00.001+02:00

Naam: Pedro/Youri
Beroep: muilezeldrijver
Hobby: Aldonza

Gouden Momentjes

2010-09-05T18:36:00.000+02:00

Maanden terug, bijna een jaar geleden, bereikte ons via Trudi de eerste berichten dat er een productie op locatie aan zat te komen. Het was toen denk ik oktober 2009. Willem en ik komen al sinds de opening van De Wegwijzer zeer regelmatig naar voorstellingen en verichtten hier en daar hand en span diensten zoals de programmaboekjes verzendklaar maken, vriendenpasjes verlengen, helpen koken bij de afsluiting van het seizoen voor zo’n 100 man enz. Ik had al een paar maal aangegeven dat ik graag iets meer vrijwilligerswerk voor Trudi wou doen.

In oktober werd ons voor het eerst gevraagd of we het leuk zouden vinden om met Trudi, Arnout, Piet en Klaas het productieteam te vormen voor de voorstelling die volgende week gaat plaats vinden ” De man van la Mancha ‘. We moesten er maar eens rustig over nadenken en beseffen dat het veel werk was en dat we niet voor 15 september op vakantie zouden kunnen. Ik heb gezegd (geleerd in de loop der jaren) dat ik er een week over na wou denken maar binnen in mij was er al een groot feest aan de gang. Wij die zo van muziek, van het theater, van straatfestivals enz. houden kregen nu een kans om eens achter de schermen mee te kijken. De bedoeling was dat we vanaf januari aan de slag konden maar uiteindelijk werd het eerste productie overleg gepland op 20 april. En nadat we maanden lang hadden gevraagd: ”kunnen we nu al wat doen?” konden we vanaf april echt aan de slag. Piet was voor het financiële plaatje, Arnout de decors, Trudi de kostuums en ons werd het werven, indelen en coördineren van de vrijwilligers toebedeeld. Prima! We gingen ervoor.

Vanaf die tijd zijn er zoveel gouden momentjes geweest. We hebben er van genoten toen de spelers voor de eerste keer in De Wegwijzer kwamen oefenen. We hebben veel kippenvelmomenten gehad tijdens de oefeningen van het koor en van Onda. Och en toen zij voor het eerst samen kwamen………. Geweldig. Langzaam aan werd de groep te groot om in De Wegwijzer te oefenen en gingen we naar De Kruitmolen. Daar kwam voor het eerst de dans er bij en rolden de tranen over mijn wangen, het was af, het was compleet. Ik heb genoten van de kleine gouden momentjes aan de keukentafel in De Wegwijzer, Ruud met zijn liedje over de vlieg, de kus van Peter Faber voor mijn inzet, de kleine gesprekjes met wie het zo uitkwam, Sophie halen van de trein, een massage van Hella. Ik heb bewondering voor de inzet van iedereen, die zich rot hebben gerend tussen werk/school en repetities. Bakje eten mee voor onderweg of nog even snel wat kopen bij de winkel om de hoek. Ik heb bewondering voor al die mensen die er van alles voor wilden verzetten, maar zeker ook voor hun achterban die het mogelijk maken en het hen gunnen om mee te doen. Ik ben trots op alle vrijwilligers die na uren heen en weer mailen, zich allemaal hebben ingezet of zich nog in gaan zetten met de bouw of tijdens de voorstellingsdagen. Ik hoop op mooi weer, op prachtige voorstellingen, met een bbq als geweldige afsluiting.

Maar als het hier nu zou stoppen……als…….. dan heeft het mij ook al zoveel gebracht.

Het is een prachtige taart geworden maar we gaan nu toch nog voor het toefje slagroom erbovenop.

Yolanda

(ze noemen mij ook wel de koffiejuffrouw, de ringen in de riem/blouses/schoenen slaan juffrouw (500 stuks!) , de vrijwilligerswerfster, boodschappenmevrouw, taxichauffeuse, afwashulp, sanitairverzorgser, tulband versierster, barmedewerkster, fotografe, notuliste, aanlever juf voor requisite, souffleur, ow ja en bbq opgave punt.)

Stem

2010-09-05T15:00:00.000+02:00

Ronald Verburg is dé stem van Omroep Zeeland. Hier is hij te zien en te horen als hij de voice-over teksten van de ‘’Kapitein’’ inspreekt. ‘’Een stem’’ is nog geen ‘’acteur’’ dus moest het een paar keer over…

Stekeligheden

2010-09-05T14:57:00.002+02:00

Zaterdag 4 september

Het was een dag vol stekeligheden. Zo’n dag die je voor een deel liefst overslaat, maar waarvan je weet dat-ie ergens voorbij komt in het proces als het onze. Als de klok de dagen onverbiddelijk aaneenrijgt en het aftellen echt in de laatste fase zit, neemt de spanning toe. Te veel dingen in te weinig tijd en altijd is er in de immense groep wel iemand die ontbreekt. Altijd ook is er een onderdeel dat nóg eens gerepeteerd moet worden, waardoor we over onze grenzen gesleurd worden.

La Mancha zit in ons hart. We kunnen het niet meer loslaten. We kijken er naar uit en wie zien er tegen op. We verlangen ernaar en we deinzen er voor terug. Maar een weg terug is er niet meer. We zijn er met z’n allen tot veroordeeld en hoewel het geen straf is, voelt het soms zo. Er vloeiden hier en daar tranen vandaag en niet voor niets. Het allerbeste kun je nooit geven als je daarbij je uiterste grenzen niet leert kennen.

De doorloop in de avonduren was het beste wat we tot nu toe op de vloer brachten. We droegen de voorstelling in ons hart op deze bijzondere dag.

Het voelde goed om mee te deinen op de golven van de emotie die La Mancha losmaakt. We hebben de allerbeste ingrediënten in handen. Een prachtig orkest, een schitterend koor, superballet, heerlijke spelers en een fantastisch verhaal. Dat bij elkaar brengen is al een prestatie van formaat. We groeien met reuzenstappen naar elkaar toe. Donderdag zijn we ‘’onoverwinnelijk’’. Ik weet het zeker.

Koen

Het koor

2010-09-05T14:56:00.000+02:00

Spelen met vuur

2010-09-05T14:52:00.001+02:00

Sjaak ''Mambrino'' Willemsen

2010-09-05T14:39:00.000+02:00

12 uur lang klopte en tikte Sjaak Willemsen totdat de Gouden Helm van Oud Mambrino af was. Vakwerk dus!

O gouden helm van oud Mambrino

de roem die aan uw koepel kleeft

Nu Don quixote van La Mancha

U zelfs nog groter glorie geeft

(rectificatie) PIET en LEEN hebben eindelijk hun jenevertje

2010-09-04T01:00:00.001+02:00

Arnout legt uit

2010-09-04T00:58:00.001+02:00

Voor alle duidelijkheid: iedereen die wil komen kijken zit droog op een overdekte tribune. Er is ongelooflijk veel parkeergelegenheid ('s avonds is er niemand op Arnestein). En onze vrienden en vriendinnetjes van het Zeeland Nazomerfestival kunnen alleen maar dromen van een locatie als de onze. Kijk verderop op deze site voor de routebeschrijving en bestel kaarten op www.theaterverkoopzeeland.nl.

Ondertussen bij de tunnel

2010-09-04T00:52:00.001+02:00

Ik sta er. Daar waar het gaat gebeuren. Ik voel een kriebel ter hoogte van mijn six-pack en ik denk: dit is goed. Sterker nog: een biertender is ook ok!

Respect voor Bram

2010-09-04T00:47:00.000+02:00

Bram Knuijt (tenorsax) is de nestor van De Man van La Mancha. Hij is 88 jaar jong, komt uit Nieuwland en speelt al zijn levenlang bij Onda. Bram is slechtziend en speelt daarom alles uit zijn hoofd. De Gouverneur (die niets uit zijn hoofd schijnt te kunnen) buigt zijn hoofd nederig en zegt: respect voor bram!

Dulcinea, Dulcinea!!

2010-09-04T00:40:00.000+02:00

De muilezeldrijvers bezingen vol overgave de schoonheid van Dulcinea

Moren! Die deugen niet...

2010-09-03T11:22:00.000+02:00

Beer

2010-09-03T11:11:00.000+02:00

Ik mag hem....

2010-09-03T11:08:00.000+02:00

Deadline

2010-09-02T09:09:00.000+02:00

Ik worstel. We zitten een week voor de premiere en ik worstel. Ik weet zeker dat het goed komt en toch ben ik er niet gerust op. Ik heb in het verleden rollen gespeeld met lappen tekst, die er als vanzelf uitrolden en waarmee ik goed uit de voeten kon. In La Mancha heet de Gouverneur een belangrijk personage te zijn, die onder de gevangenen veel te vertellen heeft, maar qua tekst komt dat niet tot uiting. Ik heb eigenlijk zelden zó weinig tekst gehad.

Misschien is juist dat wel de worsteling. De zoektocht naar houvast zónder tekst en de tweede zoektocht is die naar acceptatie. Accepteren dat je rol niet afhankelijk is van tekst. Je ‘’bent’’ je personage, maar hoe laat je dat zien, zonder ‘’te spelen’’, maar juist door ‘’te zijn’’? Een paar dagen geleden dacht ik dat ik de Gouverneur bij zijn lurven had en nu twijfel ik weer. En toch weet ik zeker dat het goed komt.

Ik ben een man van deadlines. Ik leef ermee en ik leef ertegen. Zonder deadline komt er niets uit mijn vingers en ik ben ook van het soort dat nieuwe deadlines stelt, zodra er één gehaald is. Mijn omgeving wordt er soms gek van. Om van mezelf maar te zwijgen. Ik móet in de huid kruipen van de Gouverneur. Het is mijn deadline.

Wat er moeilijk aan is? Een paar voorbeelden:

- speel een Gouverneur die geen gouverneur is, maar eigenlijk gevangene
- doe dat met weinig woorden
- La Mancha is een theaterstuk in een theaterstuk, wat doet dat met de Gouverneur?
- speel van ‘’hard’’ naar ‘’zacht’’, hoe ziet die ontwikkeling eruit?
- speel vooral fysiek zonder heel fysiek te zijn
- de visie van Willem tegenover de visie van Peter
- enz.

Ik vermaak me nog wel even :-)

’s Avonds rijd ik terug van De Mythe naar Middelburg. Bij Middelburg is een omleiding. Ik zit zwaar in gedachten en ik raak even de weg kwijt. Hier ook al? Ik word teruggestuurd, langs Nieuw- en St Joosland en als ik de afslag genomen heb, realiseer ik me dat ik vlak langs de plek rijd waar we straks optreden. Het is aardedonker en terwijl ik naar rechts kijk, blijven mijn koplampen recht vooruit wijzen. Hoe ziet het er daar uit? Is er sowieso al iets te zien? Iets van een van godvergeten plek? Oneindig wijde vlakte?

Ze noemen mij de Gouverneur. Nu nog laten zien waarom.

Koen

Cora Engelengeduld

2010-09-01T22:33:00.000+02:00

Woensdag 1 september
Met koor, zonder koor, met orkest, zonder orkest, met vermoeide spelers, luidruchtige spelers, valszingende spelers..altijd op haar plek. Cora - achternaam Engelengeduld - bewaakt het ritme en de toon van de voorstelling. Gelukkig maar.
Mijn ritme zegt nu even zzzzzzzzz.........
Koen

onder zeil

2010-09-01T22:29:00.000+02:00

Don Peter de la Mancha

2010-09-01T22:27:00.000+02:00

Yo Padre!

2010-09-01T08:33:00.000+02:00

Domine, Domine

2010-09-01T07:59:00.000+02:00

Het Gevecht

2010-09-01T07:44:00.000+02:00

de klok tikt door..

2010-08-31T23:37:00.000+02:00

Met m’n tong op m’n schoenen rol ik rond half acht ’s avonds De Mythe in. Bij binnenkomst zie ik met een schuin oog hoe Don Quixote een paar muilezeldrijvers staat af te rossen. Maandagavond hebben we perfect gerepeteerd, maar deze keer is ‘’de Don’’ zelf weer aanwezig en daardoor zindert het gelijk op de vloer. Hij is van het type dat nooit verzaakt. De vloer is zijn boksring en daar geef je je nooit gewonnen.

Voor ons allemaal geldt: doe het met heel je hart. Je kunt niet de beste van de hele ploeg zijn, maar wel altijd altijd de beste van jezelf. Dus het allerbeste geven van wat je in huis hebt. Dat krijgt je niet cadeau. Daarvoor moet je heel je hebben en houden in de strijd gooien. De beste voorstelling is de voorstelling waarin het grootste aantal dansers, zangers, muzikanten en spelers het beste van zichzelf gegeven hebben. Als je verzaakt, verzaak je ook voor een ander.

We repeteren scherp en goed. Opperbaas Willem is tevreden met de progressie. De klokt tikt door, dus is het groeiende niveau meegenomen. Aan het eind van de avond straalt de vermoeidheid van de spelers af, maar er is nog tijd voor een dik half uur zangles. Tekstbegrip, articulatie, timing… alles moet kloppen. Het lijkt haast onbereikbaar. Lijkt.. J

Koen

PS de filmpjes hadden er vanavond geen zin in, dus de exclusieve interviews houdt u nog tegoed

Spannend Trudy?

2010-08-30T23:35:00.000+02:00

Rieks Veenker, wat is het geheim van de muziek?

2010-08-30T23:25:00.000+02:00

Vreten, stelletje zwijnen...

2010-08-30T22:47:00.000+02:00

Maandag 30 augustus

Het zijn deze dagen die het moeilijk maken. Ik hou van mijn werk, maar ik heb er nu even geen tijd voor. Ik wil theater ademen, slenteren over vloer, de ijle echo van een viool opvangen, het ballet zien dansen, een meerstemmig fragmentje van het koor horen. Het komt binnen door al mijn poriën. Dan is het wrang als ’s ochtends vroeg de wekker gaat en de plicht van het werk roept. Het gros van ons doet theater ‘’erbij’’ en liefst zouden we net nu – in De Laatste Rechte Lijn – naar La Mancha gaan en daar blijven tot het klaar is.

De eerste vergadering deze maandag op het werk gaat me nog goed af. Even later word ik gebeld door een voorlichter. ,,Dichter, toneelspeler, voorlichter?’’. Zie je wel, ik kom er niet los van. Ik merk dat ik teveel een man van La Mancha geworden ben. Iemand vraagt bij de koffie-automaat of er nog kaarten zijn. www.theaterverkoopzeeland.nl Ik schud het zo uit mijn mouw.

Deze opborrelende spanning is het mooist. Op een onbewaakt ogenblik zit ik te rekenen met hoeveel mensen we daar eigenlijk op de vloer staan in De Mythe. Ik raak de tel kwijt. Zijn het er tachtig of negentig? Is dit niet de essentie van waarom we hier zijn? Ieder met zijn eigen verhaal en afkomst, en gek genoeg toch samen..samen voor La Mancha.

Ssst, niet verder vertellen, maar ik lees net op zijn website, dat Peter F. bijna 67 is. Oef, vindt-ie vast niet leuk dat ik dat opschrijf, wil-ie vast niet horen..en het doet er ook eigenlijk niet toe, maar ik zou er voor tekenen om (als ik dan toch moet stoppen met werken..) nog met die energie de vloer op te gaan. Het lijkt een ‘’onbereikbare droom’’.

Om half zeven ‘’vlieg’’ ik naar de Mythe. We zijn met een klein ploegje en werken intensief aan wat een kleine scene lijkt. Even doorpakken. ‘’Quality-time’’. Ik maak wat filmpjes voor de site en vul af en toe wat tekst in, maar de rest doet het eigenlijke werk. Goede sessie. Het ploegje groeit naar elkaar toe. Weer een stap dichter bij ’t eind.

Koen

lekker ding, lekker ding....

2010-08-29T13:59:00.000+02:00

wat moet die man van mij?

2010-08-29T13:55:00.000+02:00

De Laatste Rechte Lijn

2010-08-29T08:16:00.003+02:00

De laatste rechte lijn. Daar zitten we in, zegt de regisseur. Het is als een wielerkoers. Duwen en wringen totdat iedereen op zijn plek zit. Spanning en adrenaline stijgen. De tijd begint te dringen. Alle stukken van de puzzel móeten nu op de juiste plek vallen. Voor het eerst hijsen we ons in de kleding die voor ons bedacht is en opnieuw blijkt dat wij spelers slechts het topje van de ijsberg zijn.

’s Nachts droom ik van La Mancha, leeg, een van godvergeten plaats, oneindig wijde vlakten, een dorre woestijn, verschroeide aarde en in de schemerduistere verte één, ja slechts één fl akkerend neonlicht van ‘’Naaiatelier La Mancha’’. Ik zie Don Quixote zich net in zijn pak hijsen en Sancho zet luid lachend zijn verenhoed op. Voor de poort staan tientallen orkestleden, dansers en spelers in de rij, wachtend op hun beurt om te passen. Er wordt gezongen, gelachen en geroepen.

Achter de deur zit Aldonza stemoefeningen te doen. Haar stembanden protesteren en zij protesteert terug. Ze zingt goddelijk en jongleert met octaven om haar stem in het gareel te houden. ,,Dus vlieg op met die praatjes van jouw Dulcinea, bonjour! Ik ben niks, ik ben niemand, gewoon maar Aldonza de hoer!’’.

De laatste rechte lijn. Die is niet zo gemakkelijk als het klinkt. De hele kudde is gejaagd, omdat het einddoel in zicht is. Geen tijd om links of rechts te kijken. We moeten voort. Allemaal individuen en tot elkaar veroordeeld. We zijn allemaal passanten in La Mancha. Sommigen van ons zijn tot het uiterste gegaan om erbij te zijn. Ik hoor het verhaal van één van de spelers die zijn baan opzegde, omdat zijn baas hem niet de gelegenheid bood om te komen repeteren. ,,Niemand gaat me dit afnemen’’, klinkt het, ,,en als dit erop zit, heb ik het toch maar mooi meegemaakt’’.

Het lijkt op de queeste van Don Quixote zelf. Terwijl de wereld om je heen doordraait, toch je eigen koers varen en doen wat je vindt dat je moet doen. Wij hebben de luxe om even uit de tredmolen van het dagelijks leven te stappen en in La Mancha een veilig haven te vinden. Bevoorrecht, dat zijn we. ,,Toen ik thuiskwam wachtte zij daar met de deegrol maar de klappen vielen zachtjes op mijn rug. Zij maar huilen en maar zeggen dat sinds ik was weggegaan dat ze niet meer wou! Nou ja, dat lijkt me stug’’.

De laatste rechte lijn. ,,Een beetje kletsen..wat beuzelpraat, een beetje lariekoek..dat kan geen kwaad’’. La Mancha, voor even de mooiste plek op aarde.

Koen (‘’ze noemen mij de gouverneur’’)

Tussen fantasie en werkelijkheid

2010-08-28T10:37:00.002+02:00

Nieuwe Foto's

2010-08-27T11:55:00.002+02:00

Kleding in de maak..

2010-08-24T14:53:00.003+02:00

Heb je da echt gedaan?!

2010-08-16T17:25:00.004+02:00

Ik was al langer van plan om mijn ervaringen rond m'n deelname aan De Man van La Mancha op papier te zetten, maar 't kwam er maar niet van.
De achterstand is aardig opgelopen, want ik werd al in februari aangesproken over de rol van Sancho Panza. Nu ik Sancho ken en zo langzamerhand aan het worden ben, begrijp ik waarom Trudi van De Wegwijzer mij heeft uitgekozen. De rol van de eenvoudige, nuchtere, relativerende en bourgondische knecht van dolende ridder Don Quixote, is me op het lijf geschreven, maar begrijp inmiddels ook dat het lijf zelf ook een rol speelt.
6 Februari jl. was ik in de Wegwijzer voor een concert van Ad Vanderveen. Genoten en ook na afloop van een concert is het daar altijd heel aangenaam. Trudi vroeg me die avond om volgend seizoen seizoen weer eens te komen spelen in hun theater. Graag!, en ga ik ook doen samen met Jacqueline van der Griend op zaterdag 14 mei 2011.
Vijf minuten later zei ze ineens ' nou zie ik 't, jij bent Sancho Panza! ' Ik was blij, ook al wist ik nog niet helemaal waarom. Trudi heeft me die avond geronseld op basis van mijn postuur - niet te groot met buikje - en wat ze inhoudelijk van me kent. Vooral mijn onderdanigheid als het gaat om hogere machten moet de doorslag gegeven hebben.
Ineens zat ik in een grote productie en gaandeweg de besprekingen en repetities kan ik zeggen dat ie inderdaad groot is, groter dan ik die avond in februari kon vermoeden. Spelers, orkest, koor, dansers, vrijwilligers, meer dan 100 mensen met 100% inzet van iedereen. Het is genieten voor me, ik mag zingen, gitaar spelen en moet toneel spelen. Nu is een beetje toneel spelen niemand vreemd, maar dit is toch echt andere koek. En dan speel ik natuurlijk langszij een van de grootse acteurs van Nederland, Peter Faber. De man mee te maken tijdens de repetities en daar buiten is een bruisend feest voor me, zijn spel is adembenemend.
We hebben een mooie ploeg van spelers, leuke mensen, lieve mensen, met ervaring, zonder ervaring. Stimulerend naar elkaar toe waar het moet, kan en vooral mag. Over een maand zitten we midden in de voorstellingen, maar weet nu al dat het een feest wordt.
Van 3 t/m 5 augustus hebben we intensief gerepeteerd, langdurig ook, maar dan weet je waarom je moe bent tegen sluitingstijd.
Op donderdag 5 augustus stond een fotosessie gepland voor Peter, Sophie en mij voor de poster van de voorstelling. Het werd meteen het hoogtepunt van de repetitiedagen, hoogtepunt als in hoog in de lucht - 35 meter - door ons drietjes gecorrigeerd tot 40 meter, omdat fantasie een grote rol speelt in De Man van La Mancha.
De foto's werden gemaakt op het terrein van hoogwerkers bedrijf Melis in Middelburg. Wij in het ene bakje, de fotografe in het andere bakje, de lucht in en foto's schieten, in de hoop dat er een paar goeie bijzitten. We hadden een mooi uitzicht over Middelburg en omgeving en verder, de wind was aangenaam en de stemming verheven.
Nu heb ik een verleden van vrezen. Fobietjes, werd er jarenlang door geteisterd. Zij die het kennen weten hoe het voelt, zij die het niet kennen halen vaak de schouders op. Enfin, daar heb ik dus mijn portie van gehad in het verleden, maar ben inmiddels al lang vrees-vrij dankzij de resultaten van wetenschappelijk onderzoek.
Het was een toffe morgen in de lucht en de foto's zijn prachtig geworden.
Natuurlijk heb ik vol trots aan iedereen verteld wat we gedaan hebben, hoe hoog we zaten - 40 meter - en verteld hoe 't voelde: adembenemend op een gezonde manier.
Heb het ook aan mijn dochter in Spanje verteld en haar eerste reactie was: ' heb je dat gedaan???????! ' Tuurlijk, zo gaaf, wel hoog, 40 meter………..maar aan de hand van mijn meester, dolende ridder Don Quixote van La Mancha, sta je waar je ook bent uiteindelijk met beide benen op de grond '.

Sanco Panza (ruudhermans.nl)

2010-08-15T12:10:00.001+02:00

Hoogtepuntje

2010-08-06T11:03:00.001+02:00

Met dank aan Melis

Sterk spul dat Fishermans Friends

2010-07-12T22:24:00.003+02:00

Een gevoelsmens? Ja, dat ben ik wel. Groot en nors ook, maar van binnen vechten de emoties om wie op de eerste rij mag zitten.
Ik kan ademloos kijken naar het meisje van percussie/slagwerk/ritmesectie. Zij is op haar beurt zó gefocust op dirigent Cora dat ze de wereld om zich heen vergeet. Dáár ga ik voor: mensen, groot en klein, die een doel hebben. Dingen die ze doen, zo goed mogelijk doen. De zaterdagmiddag is lang en soms onverbiddelijk saai door het lange wachten. Maar dit soort momenten maakt de repetitiedag van La Mancha voor mij tot een feest. Bravo meisje van de percussie!
Is ONDA een harmonie of een fanfare, vraag ik me af. Ik voel meer bij harmonie, omdat het als harmonie voelt. En als het geen harmonie is, dan zorgt Cora Dellebeke alleen al voor genoeg harmonie. Cora is van een zeldzaam ras. Het zijn de mensen die ik bewonder, omdat ze hun eigen kaders bepalen, hun eigen koers varen en zich alleen op het hoognodige laten sturen door anderen. Ze hebben net genoeg geduld om de lieve vrede te bewaren en te weinig om zich op andere gedachten te laten brengen. Mochten jullie het nog niet weten: ook Cora scoort hoog in mijn bewonderings top 10.
Dan zijn er ook de professionals. Die bestaan eigenlijk niet, maar omdat ze geld verdienen met wat voor ons een hobby is, noemen we ze de professionals. Gaat nergens over, want wat is de zin van het maken van onderscheid? Sophie van Hoytema hoeft maar een paar keer gas te geven en ik weet dat het goed zit. Peter Faber is voor mij haast een fenomeen. Stuitert over de vloer met genoeg energie om een hele sporthal op sleeptouw te nemen.
Ik praat met moeder en zoon die beiden in het keurkorps van Cora mogen optreden. Moeders vertelt trots over het gezin met vier kinders, die allemaal een instrument bespelen en dat ook in familieverband doen. Zoonlief ratelt enthousiast over schoolproducties en doet dat met zoveel liefde dat ik – gevoelsmens – even slik. Ben ik de enige? Of zie ik tijdens de repetitie in een ooghoek nóg zo’n logge lobbes even in gevecht met zijn emotie? Voor Arnout is er altijd wel een knopje, kabeltje, instellinkje waarmee hij zich kan bemoeien, maar ik verdenk hem ervan net zo te worstelen met zijn emotie als ik.
De vorige keer had ik al verteld over de vrijwilligers (ook hoog in de bewonderings top 10), daarom nu even over de acteurs. Ze zijn weer overal vandaan geraapt en de meesten ken ik wel uit ‘’het circuit’’. Sommigen vormen de spiegel van mijn eigen leven. Ze hebben de scherven van een verbroken relatie opgeraapt en er iets nieuws meegebouwd. Antonia en dr. Carrasco hebben om die reden al een streepje voor bij me. Ik ken ze, omdat ze daar zijn waar ik geweest ben.
Het koor is ook iets bijzonders. Samengeraapt om met een paar repetities de productie in te gaan. Maar inmiddels zijn ze meegezogen in de draaikolk die ‘’Man van La Mancha’’ heet. Ze lachen, zingen, kijken verbaasd naar de rare uitbundigheid van de acteurs en zitten vooral aandachtig te luisteren naar de aanwijzingen van Cora. De meerstemmigheid klinkt in mijn oren als een klok. Ik zie bekende gezichten en verbaas me erover dat het als een soort film aan me voorbijtrekt. Een film waarvan zóveel scenes me bekend voorkomen.
Sancho Pancho is een rare snuiter. Hulpje en trouwe vazal van Don Quixote. Ruud Hermans speelt hem en ook in hem herken ik veel van wat ik de afgelopen jaren aan den lijve ervaren heb. Ruud is van de radio. Presenteerde ooit bij de KRO het Theater van het Sentiment en is minstens zo eigenwijs als een hele bus vol van zijn vakbroeders. Radiomakers/programmamakers hebben de zeldzame eigenschap dat ze anarchistisch worden als ze even tegengesproken worden. Ik kan het weten want ik kom ook uit die beroepsgroep.
Ruud: ,,Die wals die moet eigenlijk ook als een wals klinken’’
Cora: ,,Het is geen wals Ruud’’
Ruud: ,,Ik wist dat je dat ging zeggen en toch moet het als een wals klinken’’
Ik vind het heerlijke conversaties. Ik geniet ervan. En dan de dansers nog. Die heb ik alleen nog maar in een filmpje gezien, omdat ik op zondag moest werken (lees: radio moest maken) en niet kon repeteren. Ik twijfel niet, want ze passen als een puzzelstukje in het grote geheel.
Vind je het gek dat ik dan tijdens zo’n lange repetitiedag slik, m’n neus ophaal en klaag over het feit dat die Fishermans Friends zo sterk zijn?
Koen (‘’ze noemen mij de gouverneur’’)

Tellen, tellen, tellen

2010-07-06T21:33:00.004+02:00

1,2,3,4,5,6,7,8! en met elke tel groeit er steeds een stukje bij

Repetitie in beweging

2010-07-06T16:42:00.001+02:00

De Man van La Mancha

2010-07-05T22:11:00.001+02:00

‘’Hoi ik ben Cora’’
‘’Hoi ik ben Koen’’
‘’Dag Koen’’

Theater de Wegwijzer. Een dag in juni. Hier sta ik dan met mijn theaterpraatjes. Maar wel voor het eerst in De Wegwijzer. Ben ik eigenlijk wel zo’n theaterman? Als ik nog nooit een voorstelling in De Wegwijzer bezocht heb? Of gewoon te veel bezig met eigen dingen en te weinig oog voor anderen? Trudy en Arnout wekken geen moment de indruk dat ze het me kwalijk nemen. Ik schud de handen van een aantal bekenden en ik maak kennis met ‘’nieuwe mensen’’. Een nieuw avontuur is begonnen.

Wat zoek je eigenlijk in zo’n productie? Het is natuurlijk prettig als je gebeld wordt (,,of ik me opgegeven heb? Nee, ik ben gevraagd!’’). Dat ‘’gebeld worden’’ streelt de ijdelheid en daar ben ik -net als tal van andere theatermensen – gevoelig voor. Maar daarnaast zoek ik naar de ultieme symbiose. Een utopie haast, want productie, spelers, muziek et etc..het komt zelden samen op een allesomvattende manier. Er is altijd wel wát aan te merken.

Tóch voelt deze zaterdag al heel goed. We zijn met een stel bijzondere mensen bij elkaar. Trudy en Arnout doet hun best en ik merk dat er ‘’drive’’ zit achter ‘’de man van La Mancha’’. In mijn ooghoek zie ik Yolanda en Willem Alewijnse. Nooit ‘’echt’’ in beeld maar wel voortdurend aanwezig. En ik weet: dat zijn de goede mensen. Dat is eigenlijk wat ik zoek in deze productie: de liefde om er vol voor te gaan. Ik hoor dat er elders in Nieuwland al volop gerepeteerd is door ONDA, dat er dansers zijn en dat het koor ook al aan het bouwen is.

Rieks is de man van de arrangementen. Hij is er. En Cora is er ook. Ze is van ONDA en al een heel eind onderweg met de man van La Mancha. Ik zucht even en realiseer me dat ik op achterstand sta. De productie is al een eind op weg en ik haak nu aan. Script twee keer gelezen en dat is het. De rest ligt mijlenver voor. Oh ja, ik maak kennis met Peter Faber, de man van La Mancha zelf. Man van vlees en bloed, één en al energie. Dan weet ik het – ondanks de twijfel - tóch: ik heb de goede keuze gemaakt. Ik ben thuis en ik zal hard moeten werken om aan te haken. Maar er komt nog meer, al weet ik dat dan nog niet.

Vrijdagavond 2 juli. Ik kom totaal uitgewoond op de repetitie na een meer dan volle werkweek. Als er al iets komt vanavond, moet het uit m’n tenen komen. Buiten klinkt onweer en regent het subtropisch. In sporthal De Kruitmolen oefent La Mancha. Sophie is aangehaakt. Onder leiding van Peter doen we een warming up. Het zweet gutst als een bergbeekje door de bilnaad.

Zaterdag 3 juli begint als een dag vol dikke stroop. Wakker worden lukt niet, opstaan is een crime. Er hangt een klamvochtige deken over deze dag. Fijn: we mogen de sporthal in van tien uur ’s ochtends tot tien uur ’s avonds. Ik haat dit soort dagen met teveel van hetzelfde. Moeizaam trek ik me in gang. Peter doet een warming-up (,,jullie kunnen blijven zitten jongens’’) en binnen de kortste keren zitten we met z’n allen te bulderen van de lach. De kramp schiet in m’n kaken en gek genoeg voel ik de energie opborrelen.

In kleedkamer 6 is rond lunchtijd alles weer toppie geregeld. ‘’Luxe broodjes’’, melk, karnemelk, cola, fruit. We worden verwend. Het geeft me een speciaal gevoel. In de wandelgangen van sporthal De Kruitmolen zie ik allerlei mensen naar binnen glippen. Koor en orkest haken aan. Of liever: wij acteurs haken bij hen aan. La Mancha gaat los. De samensmeltende disciplines brengen me van mijn stuk. Tijdens de muziekstukken zit ik emoties weg te slikken en ik stel mezelf steeds weer de vraag hoe het komt dat ik me geen raad weet met de brok in m’n keel. Het antwoord komt amper twee dagen later, maar dat weet ik op dat moment nog niet (wordt vervolgd).

Koen (GOUVERNEUR) Mijnheer

De dag dat de Tour de France door Goes rijdt

2010-07-04T20:33:00.001+02:00

Vandaag iedereen voor het eerst bij elkaar. Acteurs... orkest, koor, en... dansers. Iedere keer een moment van kippenvel....

The making of...(2)

2010-07-04T20:21:00.002+02:00

Fotoverslag *klik*

Zaterdag Repetitiedag

2010-07-03T23:46:00.002+02:00

Uitvoering in wording

2010-06-28T20:17:00.013+02:00

Fotoverslag van een aantal repetities *klik*

Locatie

2010-06-26T21:27:00.007+02:00

Vandaag is de definitieve locatie vastgesteld in een overleg met Kun57. Inrit aquaduct ‘De Dampoort’ N57 (zijde Nw.- en St. Joosland). Afgelopen week veel repetities met de hoofdrolspelers. En dat ging vol enthousiasme. Deze week berekenen we het aantal meters stof voor de kostuums en gaan we volgende week kopen.

Peter Steutel komt zich deze week over een mogelijke artist-impression buigen van de locatie en woensdagavond en komend weekend repetities met koor en orkest. We hebben er zin in.